Positief

Donderdagochtend ontwikkelde ik een vervelend hoesje en bleef daarom maar een halve dag op locatie. Weer thuis leek het leed geleden te zijn. Leek, want hoewel het hoesten een stuk minder werd, kreeg ik wel koorts. Om acht uur lag, verpakt in drie lagen kleding en een extra deken, ik in bed en sliep, met uitzondering van een aantal plas- en drinkpauzes tot de volgende ochtend zes uur.

Ik voelde mij weer kiplekker. Zo zie je er niet uit, deelde Toet mij mee. No, joes hef appelwangetjes, deed Moeltje een duit in het zakje. Rozi zei niets maar pakte een zelftest uit de kast. Ik deed wat er van mij verwacht werd en terwijl de test stond de pruttelen ging ik in de vaste overtuiging dat er niets aan de hand was, douchen. Tien minuten later keek ik schoon en wel naar de test en zag twee streepjes.

Er volgde twee uur waarin ik van alles moest regelen. Ten eerste was er het werkbezoek van een collega aan de Helpdeks en een privé afspraak op zaterdag. Verder moest ik iedereen informeren waarmee ik donderdag in contact was geweest. Maar het allerbelangrijkste: maandag begint mijn nieuwe collega en zelfs als alles gaat zoals ik hoop dat het gaat mag ik voor dinsdag niet naar buiten. Gelukkig heb ik de collega’s die ik heb en was er al snel iemand gevonden die de honneurs maandag waarneemt.

Ik ging aan het werk en voelde mij steeds beroerder worden, Maar eigenwijs. Om tien uur belde een collega met een voorstel. Meer een commando. Ik neem nu de telefoon over, om 12 uur neemt collega twee het weer van mij over, en maandag ben ik weer aan de beurt. Jij gaat nu lekker rusten. Aangezien de koude rillingen terug waren en mijn stem foetsie nam ik zijn aanbod dankbaar aan. Ik melde mij ziek, liet nog een afspraak verzetten en ging naar bed.

Ik heb corona. En fors ook. Ik speek jullie later.

Stijgende lijn

Ik schreef het eerder: nieuwe gewoontes willen niet altijd beklijven. Zelfs niet na meer dan 100 dagen fanatiek ermee bezig zijn. Het schijnt menselijk te zijn, dat terugvallen, dus ik neem het mijzelf maar niet kwalijk. Soms zijn er verzachtende omstandigheden, zoals de fibromyalgie aanval van de afgelopen weken. Weken ja. Voordat ik aan de acute rust ging sudderde het al een paar weken.

Ondertussen ben ik qua medicatie aan het afbouwen (van om de 8 uur, via om de 12 uur naar om de 18 uur) en het opbouwen van spierkracht en conditie. Dat doe ik al wandelend. Zaterdag in het Jaomerdal, gisteren naar de symposium locatie en vandaag zou ik een tussen de middag wandelingetje doen. Omdat de uiterwaarden een beetje modderig zijn, bleef ik op de dijk.

Sommige dingen zijn wel ingesleten en zo begon ik. zonder er bij na te denken, aan een rondje Brug tot Brug. Ik had de tweede brug al in het oog toen het tot mij doordrong dat dit rondje al weken een brug te ver was. Alleen was omdraaien geen optie meer (want ruim over de helft) en besloot ik dat Zoon bellen altijd nog kon.

Eerlijk is eerlijk, de laatste 500 meter waren zwaar, maar ik heb de eerste 5 kilometer van het seizoen in de pocket. Zonder al te veel problemen. Ik zie een stijgende lijn.

Symposium Positieve Gezondheid


Als alleenstaand ouder met een chronische aandoening ben ik al mijn hele leven (lees, sinds de diagnose in 2002) op zoek naar handvatten om met die aandoening om te gaan. Ik ben daarbij mijn grootste vijand. Ik mag graag te veel hooi op mijn vork nemen. Zowel privé als zakelijk. Niet handig wanneer je buiten regelmatige pijnklachten bij tijd en wijle de ochtend met minder energie begint dan waarmee een gezond mens de dag begint.

In 2018 kwam ik dankzij een collega FNV Loopbaanconsulent in aanraking met het begrip Positieve Gezondheid. Tijdens elk loopbaan gesprek wat wij samen voerden, bleek het spinnenweb Positieve Gezondheid de rode draad. Hoewel zij regelmatig de term Positieve Gezondheid liet vallen, kwam ik daar in 2019, tijdens een Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden (bibliotheek Maas & Peel) pas achter. Mijn collega hield daar een presentatie en liet ons allemaal een spinnenweb invullen.

Daar waar ik altijd versteld stond van de vragen en de positieve gesprekken die op de vragen volgde, was ik die dag niet onder de indruk van het spinnenweb. Ik ben een ras-optimist en scoorde in elk kwadrant dusdanig hoog dat er geen ruimte voor verbetering was. Nu zou ik zeggen dat de uitslag kolder was, omdat mijn onvermogen om een goede werk/privé balans te creëren legendarisch is maar in die tijd was ik werkzoekend en zo zen als een mens maar zijn kan. Hoewel… diep van binnen wist ik dat mijn antwoorden te optimistisch waren, dat ik wel degelijk met wat issues zat en dat een goed gesprek met collega loopbaanconsulent waarschijnlijk een ander beeld zou schetsen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 220927-spinnenweb.png

Tegen de tijd dat ik er aan toe was om het gesprek met haar aan te gaan, had ik werk en schopte Corona de hele wereld omver. Dat was maart 2020. Datzelfde jaar ging mijn nieuwe werkgever, De Zorggroep, met het gedachtengoed van Positieve Gezondheid aan de slag. Al pratend op zoek naar de mens achter de cliënt. Het onderwerp bleef mij intrigeren en in een poging mijn vinger op het verschil tussen het spinnenweb en de gesprektechniek te leggen heb ik mij zelfs in het materiaal wat op de site van De Zorggroep staat verdiept.

De waan van de dag haalde mij in, en er kwam geen vervolg. Ik kon mijn energie wel beter besteden. Echt, een struisvogel is er niets bij. Zij die mijn blog regelmatig lezen, weten dat ik die energie niet goed besteedde en de laatste vier maanden stond ik constant op omkiepen. Zelfs mijn vakantie bracht daar geen verandering in en toen mijn oog voor de zoveelste keer op de aankondiging van het Symposium Positieve Gezondheid viel vroeg ik aan mijn leidinggevende of ik deel mocht nemen. Het antwoord was ja. Even leek een forse fibromyalgie aanval vorige week roet in het eten te gooien. Langer dan een half uur stilzitten is er momenteel niet bij. Maar ik kon altijd vragen of ik wat vaker op mocht staan. Toch?

Vandaag was het zover en nam ik deel aan een inspirerende dag over Positieve Gezondheid. Wederom kwam ik er, dankzij verhalen van ervaringsdeskundige, achter dat er ee verschil zit tussen het spinnenweb en de bijbehorende gesprekstechniek. Ik werd geraakt door de levensverhalen van Hans Peter Jung en Sam Schröder. Maar ook door het werk van Anne-Mei The die zich hard maakt om op een socialere manier naar dementie te kijken. Om de mens achter de patiënt te blijven zien.

Ik hoorde die ochtend nog meer interessante dingen die mij de toegevoegde waarden van deze methode voor medewerkers en cliënten liet beseffen, maar het echte aha-moment voor mijzelf vond plaats tijdens het middagprogramma. Ik volgde de workshop Praten via Percepties door Han ter Keurs. Tijdens deze workshop kregen wij een korte introductie in de mogelijkheden van het Process Communication Model (PCM) om enerzijds onze eigen drijfveer te leren herkennen, en anderzijds die van de mensen om ons heen. Door het herkennen van die drijfve(e)r(en) weet je waar jezelf energie van krijgt, maar ook hoe je andere kunt helpen hun energie op te krikken. Terwijl ik braaf luisterde en regelmatig mijn hand opstak, drong het ineens tot mij door dat ik echt wel energie krijg wanneer iemand mijn werk waardeert, maar dat ik veel meer energie krijg wanneer iemand mijn persoontje waardeert. Een inzicht waar ik (denk ik) iets mee kan.

Dag dag werd afgesloten door een mini-optreden door Frans Pollux en Bart -Jan Baartmans. De afsluitende borrel heb ik aan mij voorbij laten gaan. Ondanks regelmatig bewegen vond mijn lijf dat de dag lang genoeg had geduurd. Bovendien lag er nog een wandeling door de regen voor mij in het verschiet. Als ik zeg dat ik ondanks de regen een paar maal mijn versie van Hald mich’s vas ten gehore heb gegeven, snappen jullie waarschijnlijk wel dat het wat mij betreft een topdag was.

Rest mij nog de volledige organisatie van deze dag, inclusief de Raad van Bestuur, hartelijk te danken voor een inspirerende dag. Ik hoop er de volgende keer weer bij te kunnen zijn.