Grijs is het nieuwe blond

Gisterenochtend scheen er een heerlijk zonnetje en baalde ik van het feit dat ik mijn werkplek zo had ingericht, dat ik met mijn rug naar de deur zat. Ik draaide laptop en beeldscherm een kwartslag waardoor ik nu alleen maar opzij hoef te kijken om de zon op mijn balkonnetje te zien schijnen.

Deze actie heeft nog een voordeel. Mijn werkruimte is gegroeid van .84 meter naar 1.80 meter en de snoeren liggen nu op de grond in plaats van dat zij net iets boven de grond zweven. En dat vlak voor de balkondeur. Een duidelijke win-win situatie dus.

Vanmorgen heb ik het niet zo druk. Bewaak even de telefoon zodat mijn collega in alle rust orde op zaken kan stellen. Een mooi moment om mijn Chromebook er bij te pakken, en de administratie te doen. Ik verstuurde wat mail, reageerde hier op mijn blog en schoof daarna het Chromebook aan de kant omdat een zacht geluidje mij vertelde dat de werk mailbox aan het ontploffen was. Gelukkig slechts bevestigingen van iets wat al bekend was.

Vanuit mijn linkerooghoek zie ik dat er een privé mailtje binnen is gekomen. Ik pak de muis en wil het tabblad met de mail openen. Verzuchtend dat heb ik weer ga ik uitzoeken wat er aan de hand is. Tja, grijs schijnt het nieuwe blond te zijn. Natuurlijk werkt een muis die aangesloten is aan de laptop niet op het Chromebook. Duhuh.

Frisse neus

Ik weet het. Het is verwennerij zo dicht ik bij de uiterwaarden en de Maas woon. Gevolg is wel dat ik uiterlijk elke drie dagen wel even op de dijk sta om de wereld en met name de Maas in mij op te nemen. Maar ja, dankzij gesnotter van mijn kant, in combinatie met (soms) het braafste meisje van de klas willen zijn, was ik daar al een dikke 2,5 weken niet meer geweest.

Sowieso ben ik de laatste weken nauwelijks buiten geweest. Driemaal snel boodschappen gedaan, en zondag heb ik een uurtje op mijn balkon gezeten. Het staat allemaal niet in verhouding met de normale hoeveelheid buitenlucht die ik krijg.

Vanmiddag branden de zon door het glas op mijn arm. Naar buiten kijkend zag het er heerlijk uit en ik dacht, Fok it. Ik ga straks even wandelen. Want dat mag, als ik maar alleen ga en met een boog om andere wandelaars heen ga, gelukkig nog steeds. Al snotter ik nog wel een beetje. Maar ja, het hooikoortsseizoen is ook begonnen, dus.

Toen deed ik iets wat niet handig was. Ik maakte curry (pittig) en gooide er ook nog een pepertje doorheen. Dat ding lag een beetje zielig te verschrompelen op de fruitschaal, vandaar. Het eten was iets pittiger dan gedacht en mijn ‘verkoudheid’ stak de kop op. Even aarzelde ik of ik wel zou gaan. Even maar.

Het rondje was trouwens bijna net zo kort als mijn aarzeling. Om de een of andere reden gaat het afbreken van conditie altijd veel makkelijker dan het opbouwen. Bovendien hadden mijn oren het koud. Maar lekker was het wel. Misschien loop ik morgen wel met een korte omweg naar het werk. 😉

Ik lag net op mijn matje

Werktechnisch gezien zijn het hectische dagen. Gezondheidstechnisch ook. Twee weken geleden kreeg ik griepachtige klachten en meldde mij met ingang van de dinsdag ziek. Woensdag is mijn vrije dag en hoewel ik ervan uitging dat ik donderdag wel weer kon gaan werken, haalde ik toch mijn laptop op. Een slimme zet. Niet alleen was ik donderdag nog hondsberoerd, gezien alle maatregelen waren Kuchje, Koorts & Ik niet welkom op het werk.

Op zondag zag ik een bericht voorbij komen dat met ingang van vorige week dinsdag ook mensen zonder kuchje niet langer welkom waren op onze werkplek. Ondanks stemverlies sloot ik aan bij de vergadering op afstand en ging daarna samen met de collega’s aan de slag om zaken te regelen. Was ik al beter? Neen. Maar ik was ook niet zo ziek dat ik achterover leunend andere al het werk liet doen. Bovendien voelt van thuis uit werken minder als werken dan fysiek achter je bureau zitten.

Vorige week donderdag hadden Kuchje en Koorts plaatsgemaakt voor Stemverlies en Verhoging. Normaal gesproken was ik wellicht weer gaan werken, nu meldde ik mij deels hersteld en deed vanuit thuisisolatie mijn ding. Net als dit weekend. Had ik al gezegd dat het een hectische en ietwat ongewone werksituatie is momenteel?

Bij deze. Ondertussen hebben Stemverlies en Verhoging het loodje gelegd en plaats gemaakt voor Neusverkoudheid. Ik ben dus hersteld, al zit ik nog steeds in thuisisolatie. Want niet 100% gezond. Dus wil ik niet nodeloos met mensen in contact komen. Die ene bacil van mij zal iemand net over het randje duwen. Moet er niet aan denken.

Frisse buitenlucht moet; gevoelsmatig is op het balkon zitten prima, maar aan de wandel gaan iets minder. Maar ik wil wel aan mijn conditie werken. Voor je het weet verschrompelen je spieren van zoveel inactiviteit. Of word ik zo stram als een oud vrouwtje. Ik heb mijn yoga matje weer van stal gehaald.

Daar had ik mij, na een lange werkdag vol beeld-bel-afspraken en gewone telefoontjes, net op neer gevleid toen mijn werktelefoon ging. Collega. Waarschijnlijk mogen we vanavond nog even aan de bak. Allemaal voor een goed doel.

Maar eerst heb ik mijn yoga programma afgewerkt. Me, Myself & I zijn namelijk ook een goed doel. En die uren, die neem ik wel een keer op wanneer ik wel onbezorgd over de dijk kan zwerven. Of mij thuis kan vervelen.