Papieren rietjes

Ik ben geen twintig meer. Welke leeftijden ik nog meer niet ben laat ik even in het midden, maar je kunt stellen dat ik een groot deel van de moderne geschiedenis bewust mee heb gemaakt. Zo was in mijn jeugd het plastic rietje net in opkomst. Een hele verandering. Niet zozeer de drinkervaring als wel de speelervaring wanneer het rietje haar taak had vervuld. Op plastic kan je zoveel langer kauwen dan op papier, om over het aantal knopen wat je in zo’n rietje kunt leggen nog maar te zwijgen.

Als ik er toen bij stil had gestaan had ik geweten dat het plastic rietje niet goed was voor het milieu. Ik was zeven en stond er niet bij stil. Net als ongeveer de gehele rest van de wereldbevolking bevond ik mij in een opwaartse spiraal waarin geen tijd was om na te denken over de wereld vijftig jaar van toen. Djuh, heb ik toch verteld hoeveel geschiedenis ik mee heb gemaakt.

Nu weet ik welk een slechte keuzes de mensheid toen maakte (al is nooit vast te stellen of andere keuzes uiteindelijk niet net zo slecht zouden zijn geweest) en probeer mijn steentje bij te dragen in het keren van tij. Zo probeer ik de hoeveelheid verpakkingen en plastic wat mijn huis in komt sterk te verminderen. Rijd wat minder kilometers. Kleine dingetjes allemaal, maar als iedereen het doet. Vele druppels maken een volle emmer. Zoiets.

Vorige week deed ik de boodschappen. Heel sterk had ik zowel de chocolade, de chips en de nootjes links laten liggen toen mijn oog op de chocolademelk viel. Het water liep mij in de mond. Maar ja, hoeveel chocolademelk zou ik drinken? Zou ik er al niet na een beker weer genoeg van hebben? Ik ging overstag en kocht een verpakking met zes kleine pakjes. Ik weet het. Despicable van mij. Dat de rietjes ondertussen van papier zijn verminderde mijn slechte gevoel iets.

Natuurlijk ging het de eerste keer dat ik een pakje klaar maakte voor consumptie goed. Schudden voor gebruik, rietje uit het plastic (!) halen, zilverpapiertje doorprikken en drinken maar. Ik voelde iets van nostalgie over mij komen. Ahhhh…

De tweede keer ging het wat minder soepel. Het puntje van het rietje leek niet sterk genoeg om het zilverpapiertje door te prikken en boog alle kanten op, behalve de goede. Toen ik eindelijk kon gaan drinken beet ik per ongeluk op het rietje. Met een plastic rietje kan je dat zonder consequenties een aantal keer doen. Met papier dus niet. Zoals ook Zoon ervaarde.

Enfin. De chocomelk is voorlopig een blijvertje. Wel in literpakken, want dat geneuzel met een papieren rietje is aan ons niet besteed. Weer een stukje jeugdherinnering aan gruzelementen. 😉

8 gedachten over “Papieren rietjes

  1. Mijn dochter is een liefhebster van chocomel en heeft heel wat rietjes versleten. Ik vond gewone melk goed genoeg (-: Schoolmelk, als-ie tenminste niet lauw was. Leve de nostalgie, Rianne. En nu smul je uit een literpak!
    Lieve groet ♥

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik kan me geen papieren rietjes herinneren, eigenlijk. Maar goed, ik ben natuurlijk veeeeel jonger (proest). Die chocomel met dat gele etiket vind ik niet lekker. Veel te dik en plakkerig. Ik kocht vroeger van die goedkope plastic flessen met een dop van aluminium. Milieutechnisch wel heel fout natuurlijk. Maar heerlijk!

    En ohhhh! Ken je Benco nog?

    Like

    • Benco… Ik moest even nadenken en google-en maar nu weet ik het weer. De goedlkopere versie van Nesquick.
      Die chocomelk uit die goedkope plastic flessen herinner ik mij ook nog. Die vond ik niet lekker. te waterig. En de slagroom zakte er meteen in weg.

      BTW. Tuurlijk ben jij veeeeeeeel jonger…

      Geliked door 1 persoon

  3. Ik heb als kind die directeur rijk gemaakt, zoveel heb ik gedronken. Het zat vroeger in grote glazen flessen. Ik kan het nu niet meer drinken, de nasmaak is goor en ik krijg er vrijwel onmiddellijk last van. Maar die kleur geel van het etiket, die geeft mij dat nostalgische ook nog steeds.

    Like

    • Die is het inderdaad. En dat sjouwen met die flessen vroeger was een ramp.Maar dan die eerste slok.. Die maakte alles goed…

      Like

  4. Haha, wat een geklier was (is) dat altijd met die pakjes ja… Bij mij ging het vaker mis dan goed. Maar leuk beschreven, die nostalgische herinnering 🙂

    Geliked door 1 persoon

  5. LOL, ik vind het erg leuk om te lezen hoe dat gaat met dat pakje chocolademelk : ) En fijn dat het wel de belofte waar maakt dat het lekker is.

    Like

    • Dat het lekker zou zijn wist ik. Ook dat spul is een jeugd- en ouderwordende mens herinnering. Maar dat papieren rietje. Brrrrr…

      Like

Reacties zijn gesloten.