Toet&Co: Waarom moet ik het altijd vragen?

Het is warm in Nederland maar daar waar Toet en Moeltje nauwelijks binnen komen, staart Rozi met een bedrukt snuitje naar buiten. Het zweet parelt op zijn voorhoofd; druppelt via zijn slurfje op de vensterbank. ‘Waarom ga je niet buiten spelen, even lekker afkoelen in jullie zwembad,’ vraag ik hem. Rozi zucht eens diep maar geeft geen antwoord. Dan zie ik hoe een traantje zich mengt met het zweet.

‘Maar jongen dan toch,’ zeg ik verschrikt. ‘Wat is er aan de hand. Hebben jullie ruzie of zo?’ Het olifantje schudt van nee, en de zweetdruppeltjes vermengd met tranen vliegen in het rond. ‘Ik wil wel gaan zwemmen, maar ik krijg mijn sjaaltje niet los. Mijn armpjes zijn te kort. En met een sjaaltje om zwemmen is gevaarlijk.’

Ik maak het met zweet doorweekte sjaaltje los, droog Rozi zijn tranen af en neem hem mee naar het balkon. Nog een beetje na snikkend rent het olifantje richting het zwembad en met een enorme sprong plonst hij zo het water in, waardoor Toet inclusief zonnebril en verfrissend drankje kopje onder schiet en Moeltje een grote golf water over zich heenkrijgt.

Terwijl hij het water uit zijn oren schudt vraagt Moeltje, ‘Héhé, woat took hoe so lang?’ ‘Ik kreeg mijn sjaaltje niet los,’ mompelt Rozi. ‘Ja maar, je hoeft ons maar te vragen, en wij helpen je. Dat weet je toch!’ bromt Toet. Even is hij stil en dan antwoordt Rozi heftig: ‘Waarom moet ik het altijd vragen? Waarom bieden jullie nooit aan om even te helpen. Jullie weten dat mijn armpjes te kort zijn. Jullie weten dat ik niet zo flexi bel ben als jullie. En jullie weten dat ik het moeilijk vindt om altijd te moeten vragen.’

Rozi heeft er een kleur van gekregen. Zijn vriendjes kijken hem even verbaasd aan. ‘Sjal ai smeer in joar back so ded joe not krijgt sonnebrend?’ vraag Moeltje op hetzelfde moment dat Toet vraagt, ‘Zal ik het water laten golven zodat het net is of je in zee zwemt?’

En ik… Ik vraag niks maar haal gewoon een extra handdoek en bekertje drinken. Dat heeft die kleine olifant wel verdient.

Toet, Rozifantje en Moeltje, aka de Boysz, zijn drie magische knuffels die mijn leven mooier maar op zijn tijd ook zwaarder maken. Toet is van oorsprong een CliniClown muis, Rozifantje iss een creatie van Appelig en daarmee one of a kind, en Moeltje is in 1998 in de rugzak van Zoon mee naar Nederland gekomen, en woont hier dus min of meer illegaal.

6 gedachten over “Toet&Co: Waarom moet ik het altijd vragen?

  1. Ze zijn zo schattig… En de foto’s zijn ook zo leuk! In gedachten zie ik ook altijd voor me hoe jij bezig bent het hele spul op de foto te krijgen. Zal niet altijd even makkelijk zijn, denk ik zo.

    Like

Reacties zijn gesloten.

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: