Gelukkig heb ik een excuus

Gevoelsmatig ging de wekker te vroeg, afgelopen vrijdag. Ik slinger mijn benen over de rand van het bed en realiseer mij dat het frisjes is. Te fris om in alleen een hemdje de dag op te starten. Mijn hand zoekt naar mijn pyjamablouse maar vind niks. Nog half slapend vind ik het best en pak mijn trui. Een mens moet toch wat.

De rest van de vrijdag zoek ik telkens wanneer ik op mijn slaapkamer kom naar de pyjamablouse. Ik til het dekbed op. Controleer de kussens of het niet in een sloop is geslopen. Kijk onder het bed. Til de matras op om te checken of dat ding niet bij het voeteneinde naar beneden is gezakt. Ik kijk onder dekens, achter de dekenkist, onder de linnenkast, maar niks, noppes, nadah.

Zaterdag zoek ik verder. Kijk in beide wasmanden, tuur achter de wasmachine, kruip onder het wasmeubel. Ik kijk zelfs in de tijdmachine (die staat vol water) en in de zakdoekenmand. Je weet maar nooit. Ik loop zelfs het stapeltje was van Zoon na wat nog op tafel ligt. Hoewel dat laatste natuurlijk niet kan, want dat is schone was en de pyjamablouse heb ik al aangehad, dus…

Tegen half twaalf ga ik naar bed. Ik trek mijn pyjamabroek aan, vraag mij af waarom ik met dit week een broek van flanel aan heb, en weet ineens waar de bijbehorende bloes is. Die heb ik samen de dunne pyjamabroek woensdag gewassen omdat na drie dagen koorts dat ding wel aan een wasbeurt toe was. De pyjamablouse ligt gewoon in de linnenkast.

Gelukkig heb ik een excuus en hoef ik mij verder nergens zorgen over te maken: koorts doet rare dingen met je geheugen. Toch?

16 gedachten over “Gelukkig heb ik een excuus

  1. Bij vergelijkbare ervaringen verdenk ik mijzelf ervan om langzaam dement te worden.
    Maar jou verdenk ik van een enigszins chaotische levensstijl ….

    Vrolijke groet,

    Like

Reacties zijn gesloten.

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: