Thuiswerken; misvattingen, valkuilen en de gulden middenweg

Ik werk nu ruim zes maanden bij mijn huidige werkgever. Van die zes maanden heb ik ongeveer een maand op kantoor doorgebracht. De rest van mijn werktijd heb ik eerst aan de keukentafel, en later, toen duidelijk werd dat mevrouw Corona niet zomaar het veld ging ruimen, aan mijn eigen thuiswerkplek-bureautje doorgebracht. Hoewel het vreemd is om zo kort na je indiensttreding qua werk grotendeels op jezelf aangewezen te zijn, kom ik mijn werkdagen goed door. Mocht ik vragen hebben, dan kan ik mijn collega’s via MS Teams benaderen. Of even videobellen, of even chatten. Antwoord laat zelden lang op zich wachten.

De thuiswerker als lanterfanterende uitvreter

Het beeld wat veel reaguurders op social media van thuiswerken hebben, strookt niet met mijn ervaring. Als thuiswerker schijn ik mijn werkdag in bed te beginnen. Als ik de werkdag al begin. Omdat ik toch niemand tegenkom, vergeet ik het concept persoonlijke hygiëne, woon dagen en nachten achter elkaar in dezelfde pyjama. Als ik een keer een Teams meeting heb, kam ik mijn haar en trek een net truitje aan, maar verder zit ik met mijn blote voeten in het pierenbadje. Ik ben bij met mijn huishouden, hang de hele dag rond op social media en wanneer ik daar niet te vinden ben, Netflix ik, doe de boodschappen, ben mijn tuin aan het opknappen of mijn huis aan het verbouwen. Het leven van een thuiswerker is relaxt. Output is niet te controleren. Echt, het is één hele lange, betaalde vakantie. En je hoeft je er niet schuldig over te voelen, want we leven midden in een pandemie, een crisis, en dat is al zwaar genoeg.

De thuiswerker die geen privé leven meer heeft

Een ander idee wat de ronde doet omtrent thuiswerken is dat een thuiswerker nooit klaar is. Werk en privé lopen door elkaar. Om tien uur ‘s-avonds ben je nog mailtjes aan het beantwoorden en zodra je ‘s-morgens wakker wordt ga je daar mee verder. Je staat altijd aan. Ik las een (vrij vertaalde) tekst We moeten stoppen met het thuiswerken te noemen, maar het over ‘leven op je werk’ hebben. Inderdaad het andere uiterste.

Waar sta ik?

Het eerste beeld voelt voor mij als volslagen wereldvreemd maar ook het tweede beeld komt niet overeen met mijn werkelijkheid. Rond half acht zit ik gewassen en aangekleed achter mijn laptop. Kopje koffie bij de hand. Rond vijf uur klap ik de laptop weer dicht. Inderdaad, ik hanteer mijn oude werktijden. Aangezien al mijn collega’s en de dienstverleners waar ik mee te maken heb dat ook doen, werkt dit het beste.

Ik beschouw mijn thuiswerk dag als een gewone kantoor dag, met vaste begin- en eindtijden. Ik hoef niet te schrikken van een onverwachte video oproep, ik kan gewoon in beeld verschijnen. Al moet ik toegeven dat ik vaak wel een super comfortabele broek met elastiek aan heb. Zo eentje waar ik normaal in het openbaar niet in gezien wil worden. Maar dat is geen valkuil. Niet echt in ieder geval.

Hé kijk, een valkuil!

Wat wel een valkuil van mij is, is de neiging om 9,5 uur aan een stuk hyper gefocust aan het werk te zijn. Geen tijd neem om even adem te halen. Regelmatig de lunch overslaan want *ping* die ene collega heeft mij nu nodig. Niet meer bewegen dan van bureau naar koffiezet apparaat of van bureau naar toilet. Ik woon niet extreem groot dus dat zijn de afstanden die ik afleg ook niet.

De poging elke dag voorafgaand aan de werkdag een half uurtje wandelen regende en rilde al snel uit mijn systeem. En ik wil na zo’n werkdag wel een eindje gaan wandelen, maar wanneer het huishouden aan de kant is, en ik mijn laatste kopje (decaf) koffie van de dag heb gedronken, heb ik nergens meer zin in. Ja, door social media scrollen want daar ben ik de rest van de dag niet mee bezig.

Op zoek naar de Gulden Middenweg

Ik weet dat het niet goed is wat ik doe. Maar ja, hyper focus en geen collega die even tegen je kletst. Geen wandeling richting koffiemachine, toilet of vergaderruimte. Geen collega’s die je wijzen op het idee pauze. Vooral, geen afleiding en geen fiets- of wandeltochtje om op de werklocatie te komen.

Elke week, elke dag neem ik mij voor nu wel even dat momentje te pakken om een was in te zetten, rustig een kopje koffie te drinken, even een stukje te wandelen. Even energie opdoen voor de rest van de dag.

Ergens in juli, tijdens een afdelingsborrel (veilig op afstand van elkaar, zonder Grapperhauser momenten) bleken meer collega’s door en door en door te gaan en te weinig rustmomenten te pakken. ‘Ga na elke Teams meeting even een stukje lopen,’ zei de baas. ‘Laat de collega die tussen de middag belt lekker bellen. Normaal was je lunchpauze houden en ook niet beschikbaar. NEEM JE RUSTMOMENTEN! Je kunt geen hele dag beschikbaar en bezig zijn. Dat houdt niemand vol.’

Het bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Elke werkdag tussen het moment van de afdelingsborrel en mijn vakantie, ging ik de mist in. Het maar morgen ga ik echt beginnen gevoel veranderde als snel in na mijn vakantie ga ik het anders doen. Beter doen. Zou ik regelmatig ontspanningsmomenten zoeken. Aan het eind van de eerste werkdag na de vakantie had de griep (in ieder geval geen covid-19 weet ik van de GGD) mij in haar greep. De rest van de week stond ik officieel ziek gemeld, maar werkte tussen de koortspieken in gewoon door. De aard van het beestje, en het voordeel van thuiswerken.

Eén zwaluw

Wat ik tussen de koortspieken door ook deed was mijn vaste vrije dag verzetten van de woensdag naar de maandag. Mijn eerste vrije maandag gebruikte ik om mijn huis goed te poetsen, en mijn werkplek te verplaatsen. In plaats van in de keuken, zonder zicht op de buitenwereld, zit ik nu voor het raam. Wanneer ik nadenk kijk ik niet mijn huiskamer in, maar de straat op. Zo zag ik dinsdag aan de kleding van de mensen op straat dat het best lekker weer was. Dus toen ik een berichtje van de apotheek kreeg dat mijn medicijnen klaar lagen zei ik tegen collega, ‘Ik wandel even naar de apotheek.’ Dat wandelingetje smaakte naar meer.

Woensdag zette ik niet alleen een was in, maar hing die ook op. Dronk een uur later een kopje koffie op het balkon. Wandelde tussen de middag een flink stuk. Omdat één zwaluw geen zomer maakt, rolde ik in de middag van de ene Teams meeting de andere in, en ging aansluitend, zonder eerst even een rustmomentje te pakken, super geconcentreerd aan de slag met dat wat afgesproken was.

Maar ik heb mijn eerste stappen op weg naar een goede thuiswerker zijn, gezet. Nu is het alleen een kwestie van doorpakken. Collega’s die zo af en toe zeggen nu even niet zijn daarbij welkom. Want als ik het alleen moet doen, grijpt de aard van het beestje waarschijnlijk weer de macht en blijft het bij één zwaluw.

Echt, thuiswerken. Het lijkt zo makkelijk, maar soms valt het vies tegen.

18 gedachten over “Thuiswerken; misvattingen, valkuilen en de gulden middenweg

  1. Voor mij is thuiswerken geen optie aangezien ik in de schoonmaak werk. Maar een aantal mensen om mij heen werkt wel thuis en wat hen opviel was dat waar voorheen nog wel eens geklaagd werd over woon/werk verkeer wat toch aardig wat tijd opslokt op een dag, dat zelfde woon/werk verkeer iets was wat ze misten. Het is blijkbaar voor veel mensen toch een prettig iets, een scheiding tussen werk en prive. Zeker op het eind van een drukke dag konden zij onderweg alles even op een rijtje zetten en van zich afzetten. Iets wat met thuiswerken een stuk lastiger is. Sommige van hen losten dat op door voor en na het werk een stukje te gaan wandelen of fietsen.

    Like

    • Die stukjes wandelen voor en na werktijd heb ik ook even gedaan. Een week of twee/drie. Toen kwam de klad er al in.
      Ik denk dat ‘de mens’ gewoon altijd wat te zeuren heeft. Me including.

      Like

  2. Je doet het heel goed volgens mij, en wat elders al is opgemerkt, vind ik ook: je kent je valkuilen en da’s vaak het grootste probleem… als je die niet ziet. Ik heb het een tijdje beide gedaan: overdag op kantoor gewerkt, en dan voor de concentratieklusjes ‘s avonds thuis óók nog eens. Dat was niet echt handig…

    Like

  3. Voor mij is het eigenlijk nooit zo moeilijk geweest, maar ik werkte altijd al vanuit huis dus misschien helpt dat. Mijn kantoortje zit achter de keuken, en ik heb een duidelijk werkritme.

    Like

  4. Bij ons zitten we met twee man (lees: vrouw) op het secretariaat. Eentje zit nu op kantoor, de andere zit thuis. Degene die op kantoor zit, spoort de ander regelmatig aan om even koffie te drinken in de zon of even iets anders te doen. Als onze inboxen ontploffen dan bellen we elkaar. We zijn dus wel serieus aan het werk thuis maar als het rustig is, nemen we het er wel een beetje van. Vooral omdat er geen constante stroom werk is. Hollen of stilstaan bij ons. Dus als het een keertje kán, doen we wel eens iets anders in de tijd van de baas. Maar mijn huis verbouwen? Neuh, dat niet.

    Geliked door 1 persoon

  5. Ik ben ontzettend efficiënt thuis want er is geen afleiding. En houd gewoon een ritme aan. Geen probleem eigenlijk. Al merk ik ook dat snel even iets aftikken op kantoor veel sneller gaat.

    Geliked door 1 persoon

  6. Zelf werk ik niet thuis en eigenlijk ben ik daar wel heel erg blij mee. Lijkt me inderdaad best lastig om een balans te vinden tussen werken en toch je rustmomentjes pakken. Daarbij zou ik ook de gezelligheid met collega’s missen!

    Like

  7. Ik heb een tijdje thuis kunnen werken en mocht mijn eigen tijd indelen. Ik werkte meestal pas ’s avonds en deed in 4 uur meer dan ooit in de 8 uur op kantoor.

    Like

    • Dat had ik vroeger ook wanneer ik werk mee naar huis nam. Nu is de hele indeling anders; ben ik afhankelijk van derde tot en met honderden… Dus dan is eigen tijd niet handig.

      Like

  8. Ook ik werk sinds maart vanuit huis, maar het verhaal erachter is bij mij iets ingewikkelder. Ik ga ondertussen wel twee x per week naar kantoor, maar dat is meer om mijn geweten te sussen en omdat mijn directe baas het thuiswerken (bij mij specifiek) niet aanmoedigt. Helaas. Ik heb wel moeite om op te staan, daar waar ik direct onder de douche stap en me aankleed, stap ik thuis eerst in mijn losse broek. Dat uurtje wandelen, wat ook ik me had voorgenomen, komt er ook niet van. Je hebt me nu wel inspiratie gegeven om de opzet van jouw bericht op mezelf te projecteren en in tegenstelling van wat jij doet, doe ik wel privé dingen onder werktijd. Maar dat deed ik altijd al…

    Like

  9. Ja dat had ik vroeger ook wel, die hyperfocus en veel te veel werken. Tegenwoordig ben ik absoluut de lambal, toevallig schreef ik er vandaag nog over…;-)

    Like

    • Dan lees ik dat van de week zelf.
      Vroeger werkte ik ook wel eens thuis; toen nog met een kind om mij heen. Dat leverde toch wat meer afschakelmomenten op.

      Like

  10. Dat beeld dat je schetst en dat iemand als ik die nooit heeft thuisgewerkt zou kunnen hebben, dat heb ik helemaal niet. Het lijkt mij behoorlijk pittig, met nadelen en voordelen. Maar je hebt het allemaal goed op een rijtje, dat scheelt al heel wat

    Geliked door 1 persoon

    • Dank je. Ik ben vandaag tussen de buien door toch even naar buiten gegaan. Niet lang genoeg, maar ik had even geen rekening met dit weer gehouden. Tenminste deze week nog niet.

      Like

Reacties zijn gesloten.