Gulle bui

De kijk van mijn ouders op geld verschilde nogal. Mijn moeder was van het sparen, en mijn vader van het uitgeven. Wel binnen de perken van wat mijn moeder aanvaardbaar en aanvulbaar vond. Zelfs wanneer een uitgaven binnen de door mijn moeder gestelde grenzen bleef, deed zij haar best de spaarrekening zo snel mogelijk weer aan te vullen.

Ik lijk op mijn beide ouders. Aan kleine dingen waar ik blij van word kan ik, net als mijn vader, heel makkelijk bakken geld uitgeven. Overweeg ik een grote uitgaven, dan wel binnen de perken van wat ik aanvaardbaar en aanvulbaar vind. Net als mijn moeder voel ik een fysieke pijn bij het afrekenen van grote bedragen, en ga ik aansluitend nadenken hoe ik de te korten (lieve mensen, ik kom he-le-maal niets te kort) zo snel mogelijk aan kan vullen.

De laatste grote uitgaven was de fiets. Terwijl ik in mijn budget ruimte zocht om dat bedrag nog voor het eind van het jaar aan te vullen (wat flauwe kul is want de fiets kost minder dan mijn eindejaarsuitkering dus in november is het zogenaamde te kort weer aangevuld) zag ik dat er genoeg geld in het potje aflossen aflossingsvrij zat om de aflossingsvrije schuld met 20% te verlagen. Iets wat voor december op de planning stond.

Ik denk dat ik in een gulle bui was want.. Ik heb de aflossing vandaag meteen maar geregeld. Het deed niet eens pijn. Nu eens bedenken waar ik die €5,- per maand die ik hierdoor bespaar aan uit zal geven?

13 gedachten over “Gulle bui

  1. Ik was een arme student. Ik was arm in de jaren tachtig. We moesten elke cent omdraaien na ons faillissement rond 2010. Nu zijn de tijden beter en hebben we een appeltje achter de hand. Of men erdoor gelukkiger is weet ik niet. Maar het geeft wel meer rust.

    Like

    • Het geeft zeker rust. Daarom wil ik ook weer x-bedrag achter de hand hebben voor het geval ik onverhoopt nogmaals werkloos word.
      Straks geen zorgen hebben over woonkosten is ook fijn.

      Like

Reacties zijn gesloten.