To booster or not to booster

Vanaf dag één was het mij duidelijk dat covid-19 niet zomaar een griepje was. Mensen die bijna twee jaar na de start van de ellende nog steeds roepen dat er in het verleden aan de griep meer mensen zijn overleden hebben in absolute aantallen waarschijnlijk gelijk. Wat de roepers vaak over het hoofd zien zijn de maatregelen waar een groot deel van de wereld zich redelijk consequent aan houdt. Afstand houden, thuiswerken, bij klachten niet onder de mensen komen, een mondkapje dragen hebben in mijn optiek allemaal in meer of mindere mate bijgedragen aan het temperen van het aantal besmettingen.

In eerste instantie, toen nog hard aan een vaccin werd gewerkt, klonk dat als een geschenk uit de hemel. Vaccins hebben de wereld al van heel wat ziektes verlost en als een vaccin ons van covid-19 kon verlossen: graag. De eerste vaccins werden getest en de resultaten werden breed uitgemeten in de pers. Het was mij zelfs als leek vrij snel duidelijk dat het vaccin niet iedereen ging redden. Mensen konden het virus nog steeds krijgen maar de verspreidingsgraad kwam lager te liggen en de kans dat iemand die gevaccineerd was ernstig ziek werd en/of op de IC terecht zou komen, werd drastisch verlaagd. Geen wondermiddel dus, maar een extra maatregel. Wat mij betreft de term vaccin niet waardig. Klassieke vaccins voorkomen, en dit vaccin vermindert. Een wezenlijk verschil waar, in mijn optiek, door de politiek te weinig aandacht is besteed.

Toch heb ik nooit getwijfeld over wel of niet vaccineren. Hoewel mijn covid-19 besmetting niet meer vast was te stellen vertoon ik alle symptomen van long-covid. Daarbij, zo ziek als ik in maart 2020 ben geweest, wil ik niet meer worden. Verder realiseer ik mij maar al te goed hoeveel geluk ik toen heb gehad. Ik was wel fors ziek, maar een ziekenhuisopname, laat staan een IC-opname, is nooit im frage geweest.

Op het moment dat er over boosteren werd gesproken, ging ik wel twijfelen. Niet omdat ik denk dat het vaccin niet werkt omdat je ondanks gevaccineerd zijn nog steeds ziek kunt worden. Niet vanwege bijwerkingen, want daar heb ik, buiten een arm die twee dagen niet wilde doen wat ik wilde, geen last van gehad. Mijn twijfel komt voort uit het feit dat beide vaccinaties een forse fibromyalgie aanval hebben veroorzaakt.

Dus toch last van bijwerkingen, zie ik een aantal van jullie denken. Inderdaad, toch last van bijwerkingen. Die fibro aanvallen maakte dat ik lang getwijfeld heb over het al dan niet laten zetten van een booster. Ik zit gewoon niet te wachten op een fibro aanval. Dat is wat ik een week of wat geleden ook tegen mijn vriendinnen zei. Volkommen begrijpelijk, volgens mijn vriendinnen. Tenslotte had ik behoorlijk last gehad van de bijwerkingen.

Hield ik tijdens het vaccinatieprogramma de geboortejaren die aan de buurt waren, angstvallig in het oog. nu was ik er niet mee bezig. Gisteren zag ik bij een vriendin op Facebook mijn geboortejaar voorbij komen. Ik reageerde niet. Want aan mijn lijf geen polonaises. In mijn lijf geen boosterprik. Ik had geen zin in weer een acute fibro-aanval zoals na de vaccinaties.

Of zoals na die covid-19 besmetting begin 2020 zei een klein stemmetje vanmorgen zachtjes. Ik hoefde niet eens in mijn geheugen te graven om te weten dat die aanval met stip op één in de top drie van de afgelopen tien jaar staat. Ineens was daar het besef dat ik strikt gezien geen last heb gehad van de bijwerkingen van het vaccin, maar van de bijwerkingen van covid-19. Een van de vervelende symptomen van covid is het triggeren van het auto-immuunsysteem van de patiënt. Ik besefte dat als ik die bijwerking in de toekomst, door nu een hanteerbare aanval te accepteren, kan verminderen of wellicht voorkomen….

De rest van de dag ben ik de voors- en tegens van het halen van een boosterprik tegen elkaar blijven afwegen. De uitkomst: volgende week dinsdag krijg ik mijn booster. De ontstekingsremmers (die ik nu gelukkig weer mag gebruiken) en ik slaan ons er samen wel doorheen. Daar heb ik alle vertrouwen in. En zo niet, dan beloof ik bij deze dat ik er hier niet over zal klagen. Eigen schuld en zo.

17 gedachten over “To booster or not to booster

  1. Ben het zo eens met die zin dat het geen vaccin mag heten. Zolang covid rondhangt blijven zo aan het boosteren en uiteindelijk krijgen we alsnog lockdowns. Flink balen dat je misschien weer zo’n aanval in het verschiet hebt maar idd covid is ook geen griepje.

    Geliked door 1 persoon

  2. En mocht je die wel hebben, dan mag je er natuurlijk over klagen. Ik vind het juist stoer dat je het doet. En belangrijk.

    Like

    1. Vind mijn werkgever ook. Die heeft geregeld dat vrijdag de medewerkers van de ondersteunende diensten ook de booster kunnen krijgen . Vanwege mijn afspraak volgende week dinsdag laat ik deze uitnodiging aan mij voorbij gaan. Zoon wilde mijn plek al innemen maar is bang dat ze er niet in trappen als hij mijn badge laat zien.

      Like

  3. Ik hoop van harte dat de booster jou gaat brengen wat je ervan verwacht, en dat je gelijk hebt dat de bijwerkingen die je eerder hebt ervaren, te wijten zijn geweest aan het virus. Ik ga hier verder niks tegenin brengen. Je hebt gewikt en gewogen en je bent oud en wijs genoeg 😉

    Geliked door 1 persoon

  4. Mijn jaar is bijna aan de beurt… En dan ga ik hem GRAAG halen! Ik voel me weer vrij onveilig, met mijn AZ prikken, en mensen om me heen die niet begrijpen dat we nog steeds voorzichtig moeten zijn. Het voelt niet helemaal eerlijk, een derde prik terwijl nog veel mensen in armere landen nog helemaal niet beschermd zijn. Maar ik ben bang dat mijn weigering hen ook niet eerder aan een vaccinatie helpt…

    Like

Reacties zijn gesloten.

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: