Zo simpel als water koken

Ik heb deze keer niet te klagen. Ja, ik was zo ziek als een hond maar ik werd vertroeteld als een kind. Zoon bracht mijn auto naar de garage, verzorgde de boodschappen en het eten (wat ik mondjesmaat tot mij nam), ruimde het balkon op (de boekenkast is in stukken gezaagd en samen met het... Lees verder →

Say What?

A long time ago, in a galaxy.. euh this galaxy. Nou ja, lang geleden dus. In een tijd dat de opleiding tot bibliothecaris nog bestond en internet iets vaags was. Dat is internet natuurlijk nog steeds, maar dat neemt niet weg dat we er allemaal, op verstandige uitzonderingen na, dankbaar gebruik van maken. Ik dacht... Lees verder →

Hartverzakking 2

De belangrijkste reden dat ik gisteren al een zelftest deed was niet eens het (gecancelde) bezoek van Vriendin II, maar de gezondheid van Collega. Zij en haar gezin leven sinds een kleine twee maanden in een heel beperkte bubbel om bacteriën en virussen buiten de deur te houden. Collega was er donderdag ook bij. Op... Lees verder →

Hartverzakking

Eén van de eerste dingen die ik na mijn contract verlaging deed was de wekker niet meer om zes maar om half zeven zetten. Het mocht niet baten. Zomer, winter, vakantie, door de week of weekend, ik word altijd om zes uur, uiterlijk kwart over zes, wakker. Meestal sta ik op; soms blijf ik liggen... Lees verder →

Met een tevreden gevoel naar huis

Gedurende 2019 was ik werkzoekend. Het halen van de verplichte 4 door het UWV opgelegde sollicitatieactiviteiten was nooit een probleem en ik heb nooit hoeven te solliciteren om te solliciteren. Hoewel niet elke sollicitatiebrief tot een gesprek leidde, mocht ik mijn gezicht toch op veel plaatsen laten zien. Elke vacature, elke organisatie, elk gesprek is... Lees verder →

Klereherrie

Tweeëndertig uur werken, verdeeld over vijf dagen. Dat biedt voldoende ruimte voor afschakelmomenten in de vorm van periodes bewust niet werken. Mijn tweede kop koffie dronk ik op mijn gemak buiten op het balkon. Dat beviel mij wel en ik besloot tot een uur of twaalf te werken, dan te lunchen en aansluitend met een... Lees verder →

Middellandse Zee

Vijf dagen per week bereikbaar zijn met een contract voor 32 uur geeft mij normaal gesproken kopzorgen. Ben ik bijvoorbeeld net aan de wandel, of sta ik in de supermarkt, gaat mijn telefoon. Niet handig. Maar de laatste weken is het anders. De zon schijnt en mijn balkon ligt op het Zuiden. Met enige regelmaat... Lees verder →

Een brug te ver

Qua sociale contacten is mijn vakantie behoorlijk uit haar voegen gebarsten. Gisteren, na mijn bezoek aan het museum met afsluitend een kopje koffie in een koffietentje, dacht ik dat het maar goed is dat er deze week verder niets sociaals op het programma staat. Met uitzondering van Vriendin II die zondag even op bezoek komt.... Lees verder →

De vergeten prinsessen

In 2019 bracht ik een bezoek aan Thorn, het witte dorp in Limburg. Daar las ik het over de geschiedenis van dit stadje. Hoe het lange tijd een zelfstandig staatje is geweest, geleidt door vrouwen. Dat vraagt om meer achtergrond. Dus toen Vriendin IV vroeg of ik op zondag (vandaag dus) met haar naar het... Lees verder →

Site gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑