Middellandse Zee

Vijf dagen per week bereikbaar zijn met een contract voor 32 uur geeft mij normaal gesproken kopzorgen. Ben ik bijvoorbeeld net aan de wandel, of sta ik in de supermarkt, gaat mijn telefoon. Niet handig. Maar de laatste weken is het anders. De zon schijnt en mijn balkon ligt op het Zuiden. Met enige regelmaat trek ik mij op het balkon terug. Lekker vegeteren in de zon en gaat de telefoon zit ik binnen drie tellen voor de laptop. Ik had het gisteren zelfs in de afwezigheidsmelder van Teams staan. Ik zit buiten in de zon. Bij spoed bellen!

Helaas lukt het niet alle dagen. Zo was het vanmorgen nog wat frisjes en vanmiddag had ik twee lange Teams meetings staan. Ik zal niet zeggen dat tijdens deze vergaderingen top secrete zaken worden besproken, maar de buren hoeven het allemaal niet mee te krijgen. Vind ik. Tijdens mijn pauze kreeg ik een brainwave. Oortjes. Ik vind die dingen niet prettig, maar het maakt wel dat geen van mijn buren mee kan genieten.

Om één uur was ik er klaar voor. Met een halve liter water en mijn oortjes trok ik mij terug op de bank. Alwaar het zo warm was dat mijn vest wel uit kon. Nog geen uur later had ik genoeg van het met geknepen ogen achter mijn zonnebril kippig naar het scherm kijken en ging binnen zitten. De halve liter water was al op, dus ik vulde mijn fles snel weer bij en vergaderde verder. Ook die fles trok ik in sneltrein tempo leeg.

Tussen vergadering 1 en 2 vulde ik mijn waterfles nog eens bij. Ik wilde net naar het toilet gaan toen een collega mij aansprak. Kan nog wel, dacht ik en nam het gesprek aan. Het kon dus niet en na drie oproepen om mij bij vergadering twee te voegen brak ik het gesprek af en ging de vergadering in. Weer een halve liter water verder vroeg ik één collega heel even te blijven hangen want ik had nog een vraagje.

Ik schreef het eerder. In mijn huis is het momenteel kouder dan buiten. De combinatie kou en anderhalve liter water is vragen om moeilijkheden. Vooral wanneer je geanimeerd in gesprek bent met iemand. Iets voor vijven zetten wij een punt achter het gesprek en realiseerde ik mij dat ik twee opties had. Of een sprintje trekken naar het toilet of rustig de laptop afsluiten en aansluitend de Middellandse Zee opdweilen.

Ik heb voor de eerste optie gekozen en was maar net op tijd anders had ik de tweede optie er gratis bij gekregen. Maar goed, ik heb voor de verandering weer eens voldoende gedronken op een dag.

7 gedachten over “Middellandse Zee

  1. Ah iemand die naar binnen gaat om te bellen, geef mij zulke buren , die van mij denken dat je mensen blij maakt met al die gevoerde gesprekken. Mijn ene buurvrouw werkt met kinderen met beperkingen en zeker vorig jaar toen ze thuis moest werken zat ze meer malen buiten te bellen met collega’s . Vond het heel bijzonder dat er kinderen met naam en toenaam genoemd werden. Lijkt mij niet de bedoeling. Dan vertrok ik maar naar binnen of deed mijn koptelefoon op, want ik kreeg er een slecht gevoel bij. Mijn andere buurvrouw voert ook regelmatig gesprekken buiten , heel leuk als je heel nieuwsgierig aangelegd ben , maar nee niet mijn ding. De buren een huis verderop bespreken ook alles buiten en maken ook regelmatig buiten ruzie met de kinderen, dat je wilt dat iedereen dat meekrijgt snap ik ook niet echt.Lang leve de koptelefoon, want ik kan er echt wel tegen als er gewoon gekletst word of je hoor kinderen spelen, maar al die persoonlijke dingen die er luidruchtig besproken worden vind ik helemaal niets.

    Like

    1. Ooit heb ik de uitslag van de zwangerschapstest van het tweede ongeplande kind (resultaat one night stand) live mee mogen maken en sindsdien let ik heel erg op waar ik in het openbaar over praat.
      Kinderen (of collega’s, cliënten, patiënten) met naam noemen is een doodzonde en in principe een dayalek.

      Like

Reacties zijn gesloten.

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: