Van welk boek word je rustig?

Dat was gisteren de vraag van PeacePlanner. Nog voor mijn hoofd kon gaan analyseren kwam Een huis in Toscane boven drijven. Ik schreef er in 2020 ook al over. Dat boek doet iets met mij. Ongeacht de temperatuur, wanneer ik dat boek lees wordt het zomer in mijn hoofd. De wereld wordt lichter en luchtiger. ik krijg zin mijn huis onder handen te nemen, en ik voel behoefte erop uit te trekken. Niet perse de wijde wereld in. De weide wereld is voldoende.

Onder invloed van dat boek verfde ik de witte keuken van de boerderij uit 1879 die op dat moment mijn thuis was blauw. De muren kregen een streeppatroon. Zand- en terracotta. De eetbare tuinen bij de twee huizen waar ik na mijn scheiding heb gewoond vinden hun oorsprong in dit boek. Net als de vanille keuken met blauwe wand, en de kleurcombinatie in de woonkamer van woning twee. Rood op de achterwand, lichtblauw op de rest van de muren waardoor het geheel optisch vergroot werd.

Het geschilderde patroon op de vloer van mijn balkon… Grijs, terra en zandkleurig… Jullie raden het al. Zelfs het veranderen van de stand van de meubels in mijn huis vindt haar oorsprong in dit boek. Ik denk dat dit boek na het schrijven van mijn blog van gisteren wel boven moest komen drijven. Buiten dat de muur er echt aan moet geloven wist ook ineens waar het kunstwerk moet komen te hangen. Niet waar ik eerst aan zat te denken (daar moet echt een spiegel komen) maar tegen de geverfde muur, boven de kast. De poster die nu boven mij bureau hangt… moet een centimeter of 10-15 naar links.

Inderdaad. De herinnering aan het boek is voldoende om weer helder te kunnen zien. Maar nog een keertje (her-)lezen kan geen kwaad. Tenslotte is het zomer op mijn balkon. Daar past een zomers boek prima bij. Al ben ik ondertussen wel de tel kwijt hoe vaak ik het boek al gelezen heb. Maar dat doet er niet toe. Het gaat om het gevoel. Geen New York state of mind maar een Tuscanny state of mind! Of zoiet.