Maatje gezocht

Hoewel er dagen zijn dat ik de wereld in het algemeen en haperende ICT-systemen in het bijzonder vervloek, word ik over het algemeen heel blij van mijn baan. Een deel van die blijheid komt voort uit de werkzaamheden, en ander deel kan ik volledig op het conto van diverse collega’s schrijven. Naast de vier Musketiers bedoel ik dan vooral mijn duo partner. Mijn maatje, partner in crime, sparingspartner.

Sinds februari is zij door omstandigheden weinig aan het werk geweest. Dat ik wat steviger aan moest poten om het werk gedaan te krijgen vond ik minder erg dan het gemis van mijn maatje ect. Samen even kneuteren, samen triomfjes vieren, samen een spoedje oppakken. Terwijl de ene intern alles aan het regelen was hing de ander met de externe partner aan de telefoon. Belangrijkste woord: Samen.

Mijn blijdschap om de boodschap vanaf volgende week werk ik weer 2 uur per week werd al snel in de kiem gesmoord door de mededeling dat haar terugkeer bij ons slechts tijdelijk was. Om reden die niet van belang zijn voor mijn blog heeft zij besloten terug (één van) haar oude vakgebied(en) in te gaan en afscheid van ons te nemen.

Op 1 september begint zij bij haar nieuwe werkgever. Tot die tijd zien we elkaar nauwelijks. De komende drie weken heeft zij vakantie, dan zijn we een week samen, dan heb ik drie weken vakantie en aansluitend zijn we nog 1 dag samen en dan is het voorbij. Is het over en uit.

Ik snap haar. Ik ben blij voor haar. Ik denk dat dit een goede keuze is. Weet het eigenlijk wel zeker. Maar voor mijzelf baal ik als een stekker. Ik ga haar missen. Als collega maar zeker ook als mens.

Nu ben ik op zoek naar een nieuw maatje. Iemand die net als ik professioneel zeurkous wil worden. Iemand die, net als zij en ik, blij wordt van een dag waarop we net dat ene beetje extra voor onze (zorg)medewerkers kunnen doen.

Ken jij, of ben jij iemand die er wel wat voor voelt om digi-aatje in de zorg te worden, schroom dan niet om te solliciteren. Link ik hier nog even de vacature. Misschien tot ziens.