Over Rianne

Brabantse in Venlo, generatie X, digi-aatje in de zorg. Verslaafd aan koffie. In bezit van drie knuffels met sterallures.

Corona dag vier

Officieel mag het dag vijf zijn, gevoelsmatig is het dag vier. Voor mij dan. Voor Zoon is het dag twee. Inderdaad, ook Zoon moet eraan geloven.

Daar waar ik dag Eén t/m drie voornamelijk met hoge koorts slapend op bed of bank heb doorgebracht (verandering van omgeving schijnt goed te zijn) is de koorts nu (gevoelsmatig) terug gezakt naar verhoging en beginnen de klachten te minderen.

Daar waar Nicky het constant over macaroni eten tijdens Corona had, ben ik de afgelopen dagen niet verder gekomen dan één kopje dunne bouillon qua avondmaaltijd. Aan meer dan dat moet ik niet denken. Vanmorgen zag ik mijn handen aan voor die van mijn moeder, deed de vochttest en kwam tot de conclusie dat ik aan het uitdrogen ben. Of was. Ik ben ondertussen al drie grote glazen thee, een kop koffie, een glas jus en twee glazen water verder en moet weer regelmatig naar het toilet sprinten.

Aangezien alles goed binnen blijft ben ik aan het overwegen mijn koppie bouillon van vanavond te versieren met wat van de fijngesneden groentes uit het curry verspakket wat hier sinds donderdag werkeloos op de aanrecht ligt. Iets met proberen ook wat calorieën binnen te krijgen want de kilo’s vliegen eraf en ik heb het idee dat het geen vet maar vooral spieren zijn; en die hadden door de laatste fibro-aanval toch al een knauw gekregen.

Dat was het voor vandaag. Rest mij nog iedereen te bedanken voor de beterschapswensen en tot ziens te zeggen. Bye!

Positief

Donderdagochtend ontwikkelde ik een vervelend hoesje en bleef daarom maar een halve dag op locatie. Weer thuis leek het leed geleden te zijn. Leek, want hoewel het hoesten een stuk minder werd, kreeg ik wel koorts. Om acht uur lag, verpakt in drie lagen kleding en een extra deken, ik in bed en sliep, met uitzondering van een aantal plas- en drinkpauzes tot de volgende ochtend zes uur.

Ik voelde mij weer kiplekker. Zo zie je er niet uit, deelde Toet mij mee. No, joes hef appelwangetjes, deed Moeltje een duit in het zakje. Rozi zei niets maar pakte een zelftest uit de kast. Ik deed wat er van mij verwacht werd en terwijl de test stond de pruttelen ging ik in de vaste overtuiging dat er niets aan de hand was, douchen. Tien minuten later keek ik schoon en wel naar de test en zag twee streepjes.

Er volgde twee uur waarin ik van alles moest regelen. Ten eerste was er het werkbezoek van een collega aan de Helpdeks en een privé afspraak op zaterdag. Verder moest ik iedereen informeren waarmee ik donderdag in contact was geweest. Maar het allerbelangrijkste: maandag begint mijn nieuwe collega en zelfs als alles gaat zoals ik hoop dat het gaat mag ik voor dinsdag niet naar buiten. Gelukkig heb ik de collega’s die ik heb en was er al snel iemand gevonden die de honneurs maandag waarneemt.

Ik ging aan het werk en voelde mij steeds beroerder worden, Maar eigenwijs. Om tien uur belde een collega met een voorstel. Meer een commando. Ik neem nu de telefoon over, om 12 uur neemt collega twee het weer van mij over, en maandag ben ik weer aan de beurt. Jij gaat nu lekker rusten. Aangezien de koude rillingen terug waren en mijn stem foetsie nam ik zijn aanbod dankbaar aan. Ik melde mij ziek, liet nog een afspraak verzetten en ging naar bed.

Ik heb corona. En fors ook. Ik speek jullie later.

Stijgende lijn

Ik schreef het eerder: nieuwe gewoontes willen niet altijd beklijven. Zelfs niet na meer dan 100 dagen fanatiek ermee bezig zijn. Het schijnt menselijk te zijn, dat terugvallen, dus ik neem het mijzelf maar niet kwalijk. Soms zijn er verzachtende omstandigheden, zoals de fibromyalgie aanval van de afgelopen weken. Weken ja. Voordat ik aan de acute rust ging sudderde het al een paar weken.

Ondertussen ben ik qua medicatie aan het afbouwen (van om de 8 uur, via om de 12 uur naar om de 18 uur) en het opbouwen van spierkracht en conditie. Dat doe ik al wandelend. Zaterdag in het Jaomerdal, gisteren naar de symposium locatie en vandaag zou ik een tussen de middag wandelingetje doen. Omdat de uiterwaarden een beetje modderig zijn, bleef ik op de dijk.

Sommige dingen zijn wel ingesleten en zo begon ik. zonder er bij na te denken, aan een rondje Brug tot Brug. Ik had de tweede brug al in het oog toen het tot mij doordrong dat dit rondje al weken een brug te ver was. Alleen was omdraaien geen optie meer (want ruim over de helft) en besloot ik dat Zoon bellen altijd nog kon.

Eerlijk is eerlijk, de laatste 500 meter waren zwaar, maar ik heb de eerste 5 kilometer van het seizoen in de pocket. Zonder al te veel problemen. Ik zie een stijgende lijn.