Ik stak mijn hand uit

In een poging wat liever voor mijzelf te zijn, en na vorige week meerdere keren natgeregend te zijn (met alle gevolgen voor het lijf van dien) stap ik niet elke dag verbeten op de fiets. Wanneer het regent maak ik dankbaar gebruik van de aanwezigheid van Grumpy.

Zo ook vandaag. Vanmorgen regende het dus ging ik met Grumpy naar Tegelen. Tussen de middag reed ik naar huis en na de lunch, toen het nog bleek te regenen (of weer regende) ging ik in het blauwe gevaarte naar Blerick.

Dit is de week van de ICT-storingen. Gisteren bleek de lokale office zich van een x+ een paar nullen laptops te hebben verwijderd. Sinds gisteren middag wordt druk gewerkt aan het her installeren maar weggooien gaat altijd makkelijker en sneller dan terugplaatsen. Aan het eind van de ochtend kwam het bericht binnen dat tijdens graafwerkzaamheden op ëén van de locaties een stroomkabel was geraakt waardoor de betreffende locatie zonder stroom, en dus ook zonder netwerk en zonder zorgalarmering zat. Om het helemaal spannend te maken bleek aan het eind van de middag dat het medicatievoorschrijfsysteem crashte wanneer er medicijnen voorgeschreven werden.

Ik hoef al die ellende gelukkig niet zelf op te lossen maar ben wel de contactpersoon voor een groot deel van de mensen die dat wel moeten doen. En ik mag de communicatie naar onze interne gebruikers verzorgen.

Om vijf uur keerde ik huiswaarts. De lokale office installatie is zich langzaam aan het herstellen, de stroomkabel had een pleistertje gekregen en de collega met meer verstand van het medicatievoorschrijfsysteem had een directe lijn met de ICT-dienstverlener. Mijn werkdag zat er op.

Vijf uur is spits. In een rustig tempo reed ik naar huis terwijl ik in gedachten de dag doornam. Vlak bij mijn huis moest ik rechts afslaan en stak mijn hand uit. Ik schrok er zelf van en zette het knipperlicht aan. Het verval is begonnen en nu vrees ik met grote vrezen dat ik binnenkort mijn leesbril kwijt ben… terwijl ik deze op heb.

NB. Ik was nog maar net thuis toen ik de melding kreeg dat het medicatievoorschrijfsysteem weer doet waar we het voor aangeschaft hebben. Altijd een fijn bericht om de avond mee te beginnen. Als ik mijn hand niet had uitgestoken. Zucht.

Startrek Enterprise in mijn woonkamer

Geboren aan het eind van 1962 ben ik de dochter van een Science Fiction fanaat. Ik weet niet wanneer de serie Startrek voor het eerst op de Nederlandse TV verscheen, maar ik heb alle, echt alle afleveringen gezien. En op zondag keken we naar de ZDF of ARD. In ieder geval een Duitse zender. Vanaf 1 uur Het programma met de muis, dan nog wat kindergedoe en tegen een uur of 4 de nagesynchroniseerde versie van Startrek. Minder leuk dan het origineel, maar vaak net zo spannend.

Er waren een paar dingen in die serie die op mij grote indruk maakte. Ten eerste Nichelle Nichols in de rol van Luitenant Nyota Uhura. Niet eens zozeer vanwege haar huidskleur (dat besef kwam later pas) maar een vrouw in een leidinggevende rol… achter al die schermen. Wow. Te gek gaaf allemaal.

Ondertussen zijn er heel wat jaren voorbij gegaan; is er meer water door de Maas gestroomd dan mij lief is, en zit ik zowel zakelijk als privé met enige regelmaat voor een beeldscherm.

Eigenlijk had ik helemaal niets te klagen qua werkplek. Natuurlijk is mijn bureau niet zo groot, en het van Zoon gekregen scherm was redelijk op leeftijd, maar hé, menig collega had de afgelopen twee jaar niet meer dan een laptop tot zijn/haar beschikking. Toch was mijn thuiswerkplek altijd een doorn in Zoons ogen dus nu mijn ogen wat vervelend doen en hij los mocht gaan, ging hij los.

Het resultaat mag er zijn al zeg ik het zelf. De Boysz zijn ook erg tevreden. Meer vanwege de diverse speelmogelijkheden die de laptop- cq beeldschermstandaard te bieden heeft. Voor nu een klein voorproefje. Van de week, wanneer ik meer licht heb, ga ik aan de slag met nieuwe headers voor de categorieën Digi-aatje (werk) en Digitalix (Digitale koffiepraat). Voor nu geniet ik van het uitzicht en staat mijn bureau stoel eindelijk op een goede hoogte.

Die twee van Google

Ik ging vandaag aansluitend aan mijn werkdag met Vriendin een ijsje eten. Ja, ik heb iets met ijs, nee dit is niet de laatste keer dit seizoen en ja ik ben van de week ook al ijs gaan eten. Ik heb gewoon vrienden die weten waar ze mij blij mee kunnen maken. Om vijf uur sloot ik mijn werkcomputer af en stuurde Vriendin een appje ‘Ik kom eraan’.

Om vijf uur Venlo verlaten valt niet mee weet ik uit ervaring. Dus koppelde ik mijn telefoon aan de auto zodat Google Maps mij via een groot scherm op de hoogte kon houden van de files op mijn route. Dat koppelen betekent a) dat Zij van Google M denk dat ik de weg niet weet en b) dat berichten, mails en apps door Google Assistent gesignaleerd worden.

Ik was knooppunt Zaarderheiken nog niet voorbij toen ik de melding what’s app Vriendin voorbij zag komen. Gevolgd door de Google Assistent die mij vertelde dat Vriendin een appje had gestuurd en of zij het moest voorlezen. ik zei voorlezen en net toen de Assistent begon te praten meende Zij van Google Maps ook wat te moeten zeggen. Die twee van Google lulde heerlijk langs elkaar heen en toen Zij van Maps eindelijk haar kwek hield zei de Assistent sorry.

Geloof me lieve mensen, sorry wil je niet horen in een what’s app bericht van de persoon met wie je hebt afgesproken. En al helemaal niet tijdens de spits als de regen met bakken uit de lucht komt. Assistent vroeg of ze het bericht moest herhalen of door gaan naar het volgende bericht.

Ik zei herhalen en de Assistent zei Okidoki. Toen vroeg zij, herhalen, antwoorden of doorgaan? en ik dacht, Huh??? Wat is de boodschap dan? en zei herhalen. Net op dat moment trok Zij van Maps haar scheur weer open en zei de Assistent Ik heb het niet verstaan. Sorry.

Zucht. Okidoki. Dat was het bericht van Vriendin en ik dacht, Die twee van Google bedoelen het goed maar eigenlijk heb je er niets aan.