Handige Har… euh…

Je kan alle kanten op met mij, soms zelf de goede, maar er zijn momenten dan denk ik… wat moet je er mee? De laatste paar maanden (half jaar) doet mijn telefoon vervelend. De eerste keer dat iemand van Mobiele Ondersteuning mijn telefoon onder handen nam zei zij, ik kan hem wel even omruilen want dit ding is op. Ik weigerde, zei de zorg voorgaat en dat ik netjes mijn beurt afwacht. De tweede keer dat zij het ding weer aanzwengelde beloofde ik haar om na mijn vakantie een omruil afspraak te maken.

Toevallig liep ik haar donderdag tegen het lijf en maakte een afspraak voor a.s. maandag. Hebben jullie ondertussen al andere hoesjes, vroeg ik, want het bijgeleverde hoesje vind ik een onding. Helaas pindakaas. Dat betekend dat ik het hoesje zelf moet kopen. Terwijl ik naar mijn werkplek liep bedacht ik me dat ik vergeten was te vragen welk toestel ik zou krijgen. Niet slim, want nu kon ik in het weekend niet achter een hoesje aan. Maar om haar te bellen… zo belangrijk vond ik het niet.

Vandaag moest ik voor iets heel anders met Mobiele Ondersteuning bellen en kreeg haar toevallig aan de lijn. Zij kon mij met mijn probleem niet helpen en met een Tot maandag hingen we op. Aansluitend aan mijn werk mikte ik alle accessoires en de telefoon bij elkaar in een zakje zodat ik daar maandag niet naar op zoek hoef. Ik zuchtte tevreden. Maandag was ik van dat verschrikkelijke hoesjes en die haperende telefoon af.

Dus niet. Tenminste niet van het hoesje want ik ben weer vergeten welk toestel ik krijg. Echt, ik ben soms een enorm handige Har… euh…

Wel 5 vinkjes

Vaste lezers weten het al. Ik ben een sucker voor wat betreft mooie planners en altijd op zoek naar de perfecte methode om mijn chaotische hoofd te structureren. Zowel de planners als de methodieken zijn zelden een lang leven beschoren maar ach, deze bijzondere hobby leidt niet tot overlast en ik ondervind er geen schadelijke gevolgen van.

Er is één ding wat altijd blijft. Mijn blijdschap wanneer ik een taak kan afvinken. Eén van de redenen dat ik elke maandag kamerplanten in mijn planner opneem is de zekerheid dat ik die week minimaal één taak kan afvinken. Vroeger, toen ik nog heel erg sterk met mijn fysieke (en daardoor ook mijn mentale gezondheid) worstelde liet ik elke dag ruimte voor een ta dah lijst vrij. Wanneer ik geen enkele to do kon afvinken noteerde ik de dingen die ik wel had gedaan; boodschappen, koken, vaatwasser uitruimen, was inzetten en kon dan toch wat vinkjes zetten.

Mijn huidige planner (Passion Planner) biedt in het maandoverzicht ruimte voor het noteren van People to see. Op het weekoverzicht is ruimte voor het noteren van Good things that happened. Daaronder staat een quote met aanvullende opdracht. Om heel eerlijk te zijn, negeer ik beide met enige regelmaat, maar een tijdje geleden was de opdracht zo leuk, dat ik deze elke week uitvoer. De opdracht was: Noem tien kleine dingen waar je blij van wordt, en probeer hier deze week tijd voor vrij te maken. Dat lijstje maak ik dus elke week, en ik ‘misbruik’ de ruimte van Good things hiervoor waardoor het een beetje een manifestatie-idee wordt.

Vandaag ging ik met Vriendin (aka Tante Jet) een ijsje eten en bijkletsen. Altijd gezellig en waardevol. Weer thuis kon ik vijf vinkjes zetten. Koffie buiten, Goed Gezelschap, Terrasje & Autorijden onder Good things en Tante Jet bij People to see. Kijk, op weg naar huis, terwijl ik luidkeels meezong met Man on the Moon wist ik al dat het een meer dan geslaagde ‘tussen de middag ontmoeting’ was, maar nu is mijn planner het met mij eens en ligt een dag met een gouden randje vast.

Fijn weekend allemaal.

Geen cent teveel

Ik weet niet meer waar ik het heb gelezen of gehoord, dus ik kan het even niet fact checken, maar Nederlanders schijnen een dusdanig voorzichtig volkje te zijn, dat wij ons per definitie oververzekeren. Een tientje per maand betalen om een telefoon van €1000 te verzekeren is logisch. Datzelfde tientje voor een toestel van €200 is niet handig. Zeker niet met een standaard looptijd van 24 maanden. Kan je het geld beter zelf aan de kant zetten. Of een voorbeeld uit mijn eigen praktijk: een doorlopende reisverzekering afsluiten en nooit op reis gaan. Weggegooid geld noemen ze zoiets.

In principe hoef je alleen die zaken te verzekeren die maken dat je failliet gaat mocht je het bedrag zelf op moeten hoesten. Zoals ziektekosten, opstal, inboedel, wettelijke aansprakelijkheid, auto of rechtsbijstand. Maar ook die belangrijke verzekeringen kunnen soms goedkoper. Zo ben ik een paar jaar geleden tot de conclusie gekomen dat ik qua ziekte kosten niet over verzekerd was. Iets met een prijs die jaarlijks steeg tegenover een dekking die daalde.

Ooit gaf een aanvullende verzekering om het jaar recht recht op een bril/lezen voor €150. Toen werd het eens in de drie jaar €100 euro. In datzelfde pakket zat ook extra fysio die ik al jaren niet had gebruikt. En nog wat dingetjes waar je op mijn leeftijd niets meer mee hoeft. Tegenwoordig heb ik de basisverzekering plus een tandarts verzekering. Mocht ik een jaar wel extra fysio nodig hebben, dan heb ik dat geld zelf achter de hand. En die bril en lenzen betaal ik ook zelf. In plaats van in drie jaar meer betalen dan de eenmalige vergoeding.

Dit jaar bekeek ik mijn autoverzekering. Hoewel ik Grumpy nog altijd als nieuw bestempel staat hij al sinds 2017 op de oprit. Het advies was dan ook om hem minder heftig te verzekeren. Dat heb ik nog niet gedaan. Hij is nog steeds WA + volledig casco verzekerd maar ik heb voor een eigen risico van €300 per keer gekozen. Scheelt € 7,78 per maand. Iets wat ik, gezien het feit dat ik in 2011 voor het laatst schade heb gehad (ook nog zelf veroorzaakt, vandaar volledig casco) , eerder had moeten doen.

Soms voel ik mij net Zeeuws Meisje… Geen cent teveel.