Bitterzoete herinneringen

Nadat Groningse Vriendin eind 2019 de diagnose Alzheimer bekend had gemaakt kreeg ik het advies haar regelmatig te bezoeken en samen mooie herinneringen te maken. Een goedbedoeld advies, dat weet ik zeker. Alleen, hoe maak je samen mooie herinneringen wanneer het korte termijn geheugen van één van de twee gatenkaas is? Wanneer herinneringen ophalen er soms al niet meer inzit? Met lood in mijn schoenen ging ik december 2019 bij haar op bezoek. Wie zou ik aantreffen? Wat zou ik aantreffen? Gewoon Vriendin bleek, toen we in haar huisje samen aan de koffie zaten. Haar geheugen mocht dan minder worden, haar warme hart zat nog steeds op dezelfde plaats.

Met een tot gauw nam ik die avond afscheid van haar. Een pandemie, maatregelen en gezondheid gooide roet in het eten. Met het verstrijken der maanden werd de kans om samen mooie herinneringen te maken steeds kleiner. Begin deze week was ik eindelijk in de gelegenheid om naar Groningen te reizen. Vriendin te zien. Vast te houden. Te knuffelen. Herinneringen maken. Samen maar niet gezamenlijk. Anders, maar daardoor niet minder waardevol.

Samen wandelen door de wijk waar zij woont. De wijk waar zij is geboren. De wijk waar zij naar vele omzwervingen weer is gaan wonen. De wijk waar haar jeugd ligt. De wijk die zij thuis noemt. Er is een weten dat ik daar eerder ben geweest, en toch is zij het vergeten. Dus wijst zij aan. Het huis waar zij is geboren, het huis waar haar vriendinnetje woonde. Haar oude school. De beelden in het park bij het water. Kleine weetjes over haar ouders, broers, zussen, grootouders. Zij geniet van het ophalen van de herinneringen en het vertellen. Ik geniet van haar enthousiasme. Dan ineens Ik heb je dit al een keer verteld toch? ja, je hebt het al een keer verteld, maar dat is niet erg.

Dinsdagmiddag wandelen we naar de stad om te lunchen. Ik zie een bekend terras. Daar hebben we wat gedronken toen ik samen met collega in Groningen was. Jullie gingen aan de rosé, ik wilde niet achterblijven en na drie slokken was ik al teut. Zij lacht breeduit. Herinnert zich die avond nog. Je kan daar goed eten, weet zij en we gaan naar binnen. We mogen plaats nemen van de serveerster, dan kom ik zo voor de QR-code. Even is daar verwarring; want waar staat de QR-code ook al weer. In het mapje Belangrijk, niet weggooien, zeg ik. Ik heb Alzheimer, licht Vriendin de serveerster in, en dit is de eerste keer dat ik de code gebruik.

Vriendin geniet duidelijk van alles. Het eten, de andere bezoekers, de bedrijvigheid op straat, van mij. Verteld honderduit. De geschiedenis van diverse panden in de straat, haar jeugd in de stad. Na het eten wandelen we naar het hofje waar zij ooit woonde. Wat is het heerlijk om weer in de stad te zijn. Dit moet ik vaker doen. Ik woon zo dichtbij. Vanaf nu ga ik weer vaker naar de stad om even iets te drinken en mensen te kijken. Ik zeg dat ik het een top idee vind en we weten beide dat zij het voornemen over tien minuten weer vergeten is. Want ja, gatenkaas. Na het bezoek aan haar voormalig woning staan we ineens voor mijn hotel. Als jij je bagage even haalt, help ik je met sjouwen. Ik vertel haar, niet voor het eerst die dag. dat mijn rugzak al bij haar staat. Alleen maar een rugzak? Zij is stomverbaasd. Ik ook. De kunst met een minimum aan bagage vijf tot zeven dagen tip top gekleed door het toeristen leven te gaan, heb ik van haar geleerd.

Tussen haar jeugdherinneringen en de geschiedenis van de stad door, is er ruimte voor gespreken zoals wij ze altijd hadden. Over lichte onderwerpen, over zware onderwerpen. Onze (volwassen) kinderen. Mijn werk, haar werkverleden. Wanneer ik vertel over de strijd die ik met de medische wereld heb gevoerd om mijn vader een menswaardig bestaan en einde te gunnen, komen mijn tranen; is zij het die mij troost. Mij verteld dat ik het goed heb gedaan. Dat zij hoopt dat haar dochter straks ook die kracht heeft. In één en hetzelfde moment valt haar ziekte weg, en is volledig aanwezig.

Het waren twee gedenkwaardige dagen vol bitterzoete herinneringen. Voor beide anders, en in ieder geval voor mij heel waardevol.

.

Nieuws van het g-front: experiment

Een van de methodes om te testen of een bepaalde voedingsstof een negatief effect op je lichaam heeft, is de stof een x-periode niet meer eten. Verdwijnen de klachten dan kan je er van uitgaan dat dat stofje de oorzaak van de ellende is. Om helemaal zeker te zijn mag je na die periode weer losgaan. Komen de klachten terug, dan weet je het zeker.

Toen mijn huisarts mij adviseerde glutenvrij te eten, droomde ik al snel van broodjes kroket. Vijf en halve maand leefde ik toe naar het moment waarop ik de contratest kon doen. Helaas, twee weken voor het moment suprême bleek zich een lepel pasta verstopt te hebben in de maaltijdsalade waar ik mij hongerig op had gestort. Een experiment was niet meer nodig. Ik reageerde superheftig op de pasta. De gluten in de pasta.

Ik zal niet zeggen dat ik op dat moment al mijn dromen liet varen, maar alles in relatie tot weer gewoon eten wel. Natuurlijk mis ik wel eens bepaalde gerechten. Het gemak van zonder opletten met de rest mee-eten. Soms dacht ik wel eens, misschien ben ik erover heen gegroeid (in de breedte) maar dan kwam er een kruisbesmetting op mijn pad en wist ik beter.

Ik kocht de pillen met enzymen die mij helpen gluten af te breken vooral als middel tegen kruisbesmettingen. Zonder zorgen dat de keuken, bediening of mijn tafelgenoten en ik een foutje maken uit eten gaan. Maar de oude droom stak weer de kop op. Dit keer droomde ik trouwens niet over een broodje kroket. Wat ik de laatste jaren echt echt echt gemist heb is Chinees. Niet de Tjap Tjoy, Foe Yong Hai of Babi Pangang maar de wat luxere (en veel lekkerderdere) gerechten.

Om vijf uur begon mijn vakantie. Om zes uur nam ik twee pillen en een bord Chinees. Dat was genieten. Om kwart voor zeven trok ik uit voorzorg mijn pyjama alvast aan. Kon ik zo, doodziek en wel, mijn bed in rollen. Om zeven uur nam ik nog een derde pil. Ondertussen is het kwart voor zeven. Ik voel dat ik gluten heb gegeten. Of ik denk te voelen dat ik gluten heb gegeten. Maar mijn darmen borrelen niet, ik heb geen heftige kramp en mijn hoofd is pijnvrij. Wel is mijn buik iets opgeblazen. Wat op zich logisch is. De pillen maken dan wel dat een groot deel van de gluten afgebroken worden, maar er komt altijd nog een restje gluut in de darmen terecht.

Waarschijnlijk weet ik morgen pas 100% zeker of het experiment geslaagd is. Indien ja, dan gaat dit mijn leven buiten de deur een stuk rustiger maken. Met pil hoef ik geen angst (meer) te hebben voor een kruisbesmetting. Dat weet ik dan 100% zeker. Ook voor toekomstige gastheren en -vrouwen zal dat een prettige uitslag zijn.

Maar euh… mijn glutenvrije dieet houd ik er wel in. Voorkomen is beter dan onderdrukken. Want genezen, dat doen deze pillen niet. Ze bieden slechts rust.

Disclaimer:
Ik heb (vermoedelijk) geen Coeliakie. De pillen in kwestie zijn geen medicijn maar bevatten enzymen die het verteren van gluten makkelijk maken. De pillen zijn niet geschikt als vervanging van een glutenvrij dieet.

Nieuws van het glutenfront: Testfase 1

Een paar weken geleden ontving ik de uitnodiging voor de verjaardag van Schoonzus. Een kroonjaar, en ik zei spontaan ja om aansluitend toch even te denken gluten. Een paar weken later kreeg ik de vraag of ik friet mocht hebben, gevolgd door de opmerking, de frietkar heeft glutenvrije kroketten en frikandellen. Ik ben goed van vertrouwen dus mijn antwoord was, ja ik mag friet hebben mits het in schoon vet is gebakken maar als ze bekend zijn met glutenvrije kroketten en frikandellen, dan komt het wel goed.

Ondanks mijn grootspraak maakte ik mij toch wat zorgen; ik denk dat ik daarom vorige week zaterdag, nadat het tijdens het eten ondanks alle voorzichtigheid toch een beetje fout was gegaan, op zoek ging naar de beruchte pillen. Donderdag lagen ze in de brievenbus, zaterdag kregen zij hun vuurdoop. Ik ging uit van een blinde test. Niet weten of ik een gluut binnen had gekregen en dus, bij uitblijven van klachten, ook niet weten of het door de pillen kwam, of doordat alles goed was gegaan.

Voor ik mij in het feestgedruis stortte nam ik de eerste pil. Schoonzus was bezig met de vlaai, schonk koffie en vroeg mij om mijn gebakje uit de verpakking te halen. De blinde test werd een slechtziende test, maar zonder gerommel in de trommel.

Een paar uur later stond de frietkar voor de deur. Relatief snel konden we naar buiten voor friet en snacks. De kar was niet zo groot, en er stonden al een hele rits gebakken snacks op de toonbank. Kroketten, frikandellen, kaassouffles. Ik bestelde een glutenvrije kroket en kon nog net een vriendelijke feestganger ontwijken die mij een reeds gebakken kroket toeschoof. De jongeman dook de vriezer in en kwam weer naar buiten met de melding dat hij de glutenvrije kroketten was vergeten, maar hij had wel een glutenvrije frikandel.

Met de handen waarmee hij net kroketten en kaassouffles het vet in had laten zakken hield hij een in vershoudfolie verpakte frikandel omhoog. Lekker, zei ik, en terwijl de frikandel het vet in gleed wandelde ik naar binnen en pakte een tweede pil. Mijn test was niet langer slechtziend maar voorzien van contactlenzen op sterkte met aanvullend een leesbril en een loep. Ik kreeg zowel een frietje als een frikandel speciaal. Met andere mayonaise dan de rest, want de gewone mayo was niet glutenvrij.

Een paar uur later keerde Zoon en ik huiswaarts. En? vroeg Zoon. Ik heb een beetje gerommel in de trommel, zei ik, maar volgens mij werken die pillen. Zoon bleek ook wat gerommel in de trommel te hebben dus of dat beetje gerommel van de gluten kwam, of ergens anders door? Wie het weet mag het zeggen.

Wat ik wel weet is dat ik vannacht prima heb geslapen en zonder hoofdpijn, brainfog, opgeblazen darmen vanwege de gasvorming en het gevoel of ik overreden ben door een tram, wakker ben geworden. Terwijl ik via bepaalde lichaamsfuncties er wel op geattendeerd wordt dat ik gluten binnen heb gekregen.

Ik denk dat ik testfase 1 als geslaagd kan beschouwen.

Disclaimer:
Ik heb (vermoedelijk) geen Coeliakie. De pillen in kwestie zijn geen medicijn maar bevatten enzymen die het verteren van gluten makkelijk maken. De pillen zijn niet geschikt als vervanging van een glutenvrij dieet.