Stijgende lijn

Ik schreef het eerder: nieuwe gewoontes willen niet altijd beklijven. Zelfs niet na meer dan 100 dagen fanatiek ermee bezig zijn. Het schijnt menselijk te zijn, dat terugvallen, dus ik neem het mijzelf maar niet kwalijk. Soms zijn er verzachtende omstandigheden, zoals de fibromyalgie aanval van de afgelopen weken. Weken ja. Voordat ik aan de acute rust ging sudderde het al een paar weken.

Ondertussen ben ik qua medicatie aan het afbouwen (van om de 8 uur, via om de 12 uur naar om de 18 uur) en het opbouwen van spierkracht en conditie. Dat doe ik al wandelend. Zaterdag in het Jaomerdal, gisteren naar de symposium locatie en vandaag zou ik een tussen de middag wandelingetje doen. Omdat de uiterwaarden een beetje modderig zijn, bleef ik op de dijk.

Sommige dingen zijn wel ingesleten en zo begon ik. zonder er bij na te denken, aan een rondje Brug tot Brug. Ik had de tweede brug al in het oog toen het tot mij doordrong dat dit rondje al weken een brug te ver was. Alleen was omdraaien geen optie meer (want ruim over de helft) en besloot ik dat Zoon bellen altijd nog kon.

Eerlijk is eerlijk, de laatste 500 meter waren zwaar, maar ik heb de eerste 5 kilometer van het seizoen in de pocket. Zonder al te veel problemen. Ik zie een stijgende lijn.

Beebie steps

Na het publiceren van het blog Negatief kreeg ik meerdere complimenten over het feit dat ik nu eens op tijd de stekker er uit had getrokken en aan mijzelf ging denken. Elk virtueel schouderklopje werd trots in ontvangst genomen. Ik voelde het tot in mijn grote teen: ik ben goed bezig. Yes. Ein-de-lijk!. Om meteen daarna te denken, Ik denk dat ik morgen wel weer halve dagen kan gaan werken.

Ik kreeg een telefoontje van de arbo. De beste jongeman wist niets anders te zeggen dan beterschap en blijf met je leidinggevende in gesprek. Of de duvel er mee speelde belde een half uur later mijn leidinggevende. Ik vertelde dat de medicijnen aan leken te slaan en dat er licht aan het eind van de tunnel gloorde. Ik denk erover om morgen weer voor halve dagen te gaan werken, deelde ik mede. Als je eens in rust afwacht of de medicijnen hun werk blijven doen, stelde hij voor. Dan hebben we vrijdag weer contact. Ik weet dat ik vanuit achterstand niet moet gaan hollen; dat wandelen beter is. Beebie steps noemen ze dat. Maar men, wat vind ik dat lastig.

Dus toen mijn wandelingetje tussen de middag goed was verlopen besloot ik aan het eind van de middag even naar kantoor te gaan om een vergadering bij te wonen. Heel eerlijk: de ontvangst was hartelijk en het voelde goed om daar te zijn en na een half uur rechtop zitten wist ik dat de pijn dankzij de ontstekingsremmers dan wel naar een acceptabel niveau is gezakt, maar dat de belangrijkste ontstekingen, die onder mijn linkerschouderblad en in mijn rechterlies, er nog steeds waren.

Bij het afscheid zei ik dat ik vrijdag wel de tickets en mail bij zou houden maar dat de ik de rest nog even aan mij voorbij liet gaan. Niemand protesteerde. Dus morgen ga ik een paar keer een kwartiertje of zo aan de slag om langzaam weer aan een normale zithouding te wennen. Maar toen ik bij het afscheid tegen mijn leidinggevende zei dat ik mij af ging melden voor het symposium van a.s. dinsdag (onderwerp Positieve Gezondheid) stelde hij voor het nog even aan te zien. Er zit nog een heel weekend tussen en je kunt toch aangeven dat het voor je gezondheid nodig is dat je wat vaker opstaat en even een stukje loopt.

Het moge duidelijk zijn. Ik beebie step nog even verder.

… toen zei mijn manager…

Mijn manager houdt de situatie rondom mijn zicht nauwlettend in de gaten en zo hadden we het ineens over mijn thuiswerkplek. Die niet optimaal is. Mijn bureau is niet extreem breed of diep, en het scherm van mijn laptop staat een stuk lager dan het extra scherm. Volgens Zoon niet bepaald ergonomisch allemaal, maar ik ben er nog steeds blij mee want een enorme verbetering in vergelijk met werken aan de keukentafel.

Ik heb wel een standaard om mijn laptop omhoog te zetten, maar dat typt reuze ongemakkelijk en mijn bureau is te klein voor een los toetsenbord. Anders had ik er al lang één gevraagd bij de collega’s van werkplekbeheer, zei ik. Je weet dat er ook kleine toetsenborden zijn, zei Manager. Ik weet het wel maar ik had er nooit over na gedacht.

Vanmorgen deed ik wat onderzoek. Via het net. Eerst vond ik een mooi exemplaar bij die dikke met de blauwe bol, en daarna eentje bij M-Markt. Aangezien ik toch naar de stad moest liep ik even bij de lokale vestiging van M-Markt binnen. Waar het toetsenbord niet op voorraad was. Weer thuis bestelde ik het toetsenbord en gooide er ook een draadloze muis tegenaan, en verzuchtte tegen Zoon, Eigenlijk zou ik ook een betere laptopstandaard moeten hebben.

Zoon is gamer. Zo komt hij aan zijn kennis over ergonomische opstellingen van beeldschermen en zo. Hij toverde een rolmaat te voorschijn en onderwierp mijn werkplek aan een nauwgezet onderzoek. Aansluitend werd er gegoogled en kwam er een standaard in beeld die niet alleen een laptop in de lucht kan houden, maar waar ook een beeldscherm op gemonteerd kan worden. Iets wat een enorme ruimtewinst qua bureau oppervlakte oplevert terwijl een iets groter beeldscherm ineens tot de mogelijkheden gaat behoren.

Als je voor een 28-30 inch scherm gaat, kan je dat zo verdelen alsof het twee schermen zijn, en heb je je laptop als extra scherm. Ik haalde eens diep adem, dacht aan alle uren (zakelijk en privé) die ik achter een laptop doorbreng en zei, Doe maar. Roep maar als ik moet betalen of stuur een tikkie.

Dat is ondertussen betaald. Zodra een en ander binnen (standaard en scherm dinsdag, toetsenbord en muis woensdag) is volgen de foto’s (met informatie).