Toet&Co: Verstoppertje

Als er niemand is om te vervelen, mogen de Boysz graag verstoppertje spelen. Tenminste, Toet en Moel vinden het leuk, en Rozi is altijd de klos. Tot zijn grote verdriet. In mijn huis vol bruin en grijstinten versmelten de andere twee heel simpel in de achtergrond, door zijn rozigheid is Rozi net een zoeklicht in het duister. En de andere twee zijn stukken sneller dan hij.

Toen kocht ik een lavendelkleurige yoga mat en de achterkant… is net zo roze als het ons bekende olifantje. Rozi zag een kans om ook eens te winnen met verstoppertje spelen. Leg jij vandaag de mat ondersteboven? vroeg hij zachtjes. Waarom? fluisterde ik terug. Smiespel, smiespel, verstoppertje spelen, smiespel smiespel, opgaan in de achtergrond. Hoewel ik er een hard hoofd in had, rolde ik de mat ondersteboven uit. Vanuit mijn ooghoek mompelde ik, Vergeet je niet je sjaaltje af te doen. Dat gaat niet op de in achtergrond.

Tot grote verbazing van Toet en Moel is het dit keer Rozifantje die voorstelt om verstoppertje te spelen. Ik zal als eerste zoeken, biedt Toet grootmoedig aan. Hij krijgt een duimpje van mij. Toet verdwijnt in een hoekje, slaat zijn handen voor de ogen. Moel gaat op de kast liggen en Rozi gooit snel zijn sjaaltje af en gaat pontificaal op de yoga mat zitten. Hoewel ongeveer hetzelfde van kleur is er van blenden geen spraken. De arme olifant is nog steeds een lichtbaken. 92 – 75 – 96 – 4 – 99 – 100 ik kom, hoor ik Toet tellen. Hij kijkt om het hoekje, raapt het sjaaltje op, ziet Rozifantje zitten, wil zich al omkeren maar ziet dan hoe ik mijn hoofd schud, en gaat ‘zoeken’.

Al wandelend en om zich heen kijkend mompelt hij voor zich uit. Dan rent hij terug en roept, Buut Moeltje, bovenop de kast. Maar waar is Rozi toch gebleven. Demonstratief tilt hij alle kussens op, kijkt achter mijn tas, in de schoenen van Zoon, keert mijn roze crocs om. Vanaf de kast begint Moeltje te lachen, en Rozi moet zijn best doen om niet mee te lachen. Waarom ligt die stomme mat eigenlijk nog in de kamer, mompelt Toet. Misschien zit Rozi wel in de koelkast, bedenkt hij zich, en steekt de mat over. Met veel bombarie valt hij over Rozifantje heen… en terwijl hij op zijn buik over het laminaat glijdt gilt Moeltje, Snel Rozi, ren naar de hoek en roep Buut vrij. Dan is Toet nog een keer de zoeker.

Terwijl de Boysz vieren dat Rozi Toet heeft verslagen met verstoppertje spelen ruim ik de mat op. Zo’n trucje werkt nu eenmaal maar één keer. Rozi doet zijn sjaal weer om en terwijl Toet telt vindt Rozi een nieuw verstopplekje. Dit keer lukt het blenden wel en zoekt Toet tot het fluff en stuff van verveling uit zijn neus komt. Dankzij de yoga mat is Rozi een waardig tegenstander geworden.

Toet, Rozifantje en Moeltje, aka de Boysz, zijn drie magische knuffels die mijn leven mooier maar op zijn tijd ook zwaarder maken. Toet is van oorsprong een CliniClown muis, Rozifantje is een creatie van Appelig en daarmee one of a kind, en Moeltje is in 1997 in de rugzak van Zoon mee naar Nederland gekomen, en woont hier sindsdien min of meer illegaal.

Toet zoekt troost

Alle drie de Boysz, maar vooral Toet, verheugde zich enorm op een middag bijkletsen met Toeterke. Groot was zijn teleurstelling toen het appje kwam dat het muizenmeisje zich niet lekker voelde en met een kruikje en een bakje in bed was gekropen.

Mag ik dan met jullie mee? vroeg hij met een klein stemmetje. Als ik bij Jet ben, is het toch ook een beetje of Toeterke er bij is. Ik ben een weke toffee en soort zoekt soort, dus ook Jet vond het prima dat Toet met ons mee op stap ging.

De Japanner vond hij een beetje een teleurstelling. De groentes en de plakjes kaas op de sushi flambé vond hij wel wat hebben, maar hoe Moeltje er bij komt dat zalm en tonijn lekker is snap ik niet. Geef mijn portie maar aan fikkie. Wat de muis betrof konden wij niet snel genoeg eten, want hij wilde wandelen om de muizenissen uit mijn hoofd te laten waaien.

Tijdens de wandeling was hij stiller dan we van hem gewend zijn al wees hij Jet met enige regelmaat op de mooie uitzichten om, wanneer zij de moeite nam een foto te maken, trots te verkondigen dat hij hier enorm goed de weg weet. Eigenlijk werd hij pas weer een beetje de oude Toet toen hij hoorde hoe wij plannen maakte om na de inspannende wandeling (dit stukje Noord-Limburg had qua hoogteverschillen wel in Zuid-Limburg kunnen liggen) als afsluiting naar onze favoriete ijssalon te gaan. Koffie of ijs, beide hadden we verdiend.

Eenmaal bij ijssalon bestudeerde hij de kaart aandachtig en ging voor de Coffee Lover. Aangezien ik wel eens vaker bij deze ijssalon kom, en Toet’s neiging om te vergeten dat hij goed gevuld is met fluff & stuff ken, bestelde ik niets. Ik kreeg gelijk. Hij schrok van het formaat van het ijsje maar maakte dankbaar gebruik van het kijk eens hoe groot dit ijsje is-fotomomentje om met het rietje alle nep-likeur onder uit het glas te drinken. Aansluitend nam hij nog een flinke hap slagroom en toen was zijn interesse in het ijsje over. Terwijl Toet aansluitend tegen iedereen die het maar horen wilde vertelde over de zieke Toeterke en de enorme wandeling die hij had gemaakt, mocht ik zijn ijsje wel opeten.

Een half uurtje later waren Jet en ik toe aan koffie. Toet niet. Als ik zo laat op de dag nog koffie drink, dan kan ik niet slapen, zei hij een beetje giebelend. Doe mij dat kleine glaasje maar. In dat kleine glaasje zit nepkoffielikeur met slagroom. En slagroom… daar is onze muis dol op. Niet alleen mijn glaasje met nepkoffielikeur moest eraan geloven, ook Jet had geen schijn van kans zelf van het lekkers te genieten.

Hij werd steeds vrolijker. Zo vrolijk, dat het meer mensen opviel. Een heer op leeftijd wandelde de ijssalon uit, zag Toet snoepen van het lekkers en zei Pas maar op dat die beer niet alle alcohol opdrinkt. Ik schrok mij de apenpokken. Alcohol? De laatste keer dat ik zo’n glaasje bij de koffie kreeg was het alcoholvrije likeur. Ik snuffelde eens aan het glas en het rook de alcohol. Oeps. Geen wonder dat de muis zo zat te giechelen. Voor de tweede keer in zijn leven was Teutje een betere naam geweest.

Onderweg naar huis zakte hij steeds verder de rugzak in, en eenmaal thuis kroop hij meteen in bed. Nog voor zijn hoofd het kussen raakte sliep hij. Terwijl ik dit schrijf klinkt er vanuit de slaapkamer het geluid van een boom die door een kettingzaag om wordt gezaagd. Iets zegt mij dat ook deze muizenknuffel straks een kommetje nodig heeft. Of in ieder geval een koude kompres voor zijn pijnlijke hoofd. Want de troost uit een glas… duurt maar even.

Naschrift: Voor hen die zich zorgen maken over een ziek Toeterke helemaal alleen thuis. Haar andere mens was thuis om voor haar te zorgen.

Toet en Toeterke zijn beide Cliniclowns-muisjes en over het algemeen heel makkelijk in de omgang. Maar soms….

Toet&Co: DayCare

12 mei. Dag van de Zorg. Geboortedag van Florence Nightingale. Mijn werkgever had via het intranet al aangekondigd dat er rond die datum een blik van waardering in de brievenbus zou liggen. Ik las en vergat. Pas toen ik via LinkedIn bedankjes voorbij zag komen dacht ik, oh ja, da’s waar ook en ging de brievenbus checken. Of mijn naam of mijn postcode zitten altijd bij de eerste lading.

De brievenbus was leeg. Die heb ik toen straks al leeg gehaald, zei Zoon. Je pakketje ligt op tafel. Nou, mooi niet. Na goed zoeken vond ik de lege doos en de kaart bij het oud papier maar de inhoud van de doos was nergens te vinden. Strange. Nou heb ik drie nieuwsgierige Aagjes in huis die er geen been in zien om andermans post te openen. Maar pakketjes…???

De Boysz lagen buiten in de zon. Wai collect vaitamins Die. Det sain good for us, wist het beertje mij te vertellen. Het verwarmt onze fluff ’n stuff zo lekker, piepte Rozi. Wat vindt je van mijn nieuwe zwembroek en onze badhanddoeken? vroeg Toet. Gekregen van jouw werkgever omdat wij zo goed voor jou zorgen. Echt wel vet mooie kleuren, en voor de verandering ook eens groot genoeg voor mijn billen. Die sokken van jou zijn eigenlijk net te klein.

Verbaasd kijk ik naar het drietal en zie het oranje en blauw schitteren. Het is duidelijk waar mijn blijk van waardering is gebleven. Alleen.. hoe komen de Boysz erbij dat de sokken voor hen zijn. Rectificatie, hoe komen de Boysz op het idee dat mijn werkgever die sokken naar hen heeft gestuurd.

Idis all about duh care, legt het beertje uit. End together met Soon wai care for joes. Rozi knikt instemmend. Zeker nu jij het een beetje rustig aan moet doen en Soon samen met ons het huishouden over heeft genomen. Dus is het pakketje voor ons. Ik kijk de Boysz aan. Maar mijn naam staat op de doos, sputter ik tegen. Meewarig met zijn hoofd schuddend antwoord Toet, Je kunt van jouw werkgever toch niet verwachten dat zij weten hoe Zoon en wij heten? Dus logisch dat het pakketje naar ‘de dagverzorger van Rianne’ is gestuurd. Wij snappen dat gewoon. Alleen jij hebt er een beetje moeite mee. Om zijn woorden kracht bij te zetten wrijft hij zachtjes over mijn hand. Dat geeft niet hoor. Het komt wel goed. En zeg maar tegen je werkgever dat wij er erg blij mee zijn. Oh trouwens, er zat ook een boekje vol met positiviteit in het pakketje. Hij knikt grootmoedig. Dat mag jij wel lezen hoor. Daar kan jouw volle hoofd vast wel wat mee.

Zoals gewoonlijk is er geen speld tussen te krijgen en ik probeer het niet eens. De Boysz zijn zo blij met de sokken…

Toet, Rozifantje en Moeltje, aka de Boysz, zijn drie magische knuffels die mijn leven mooier maar op zijn tijd ook zwaarder maken. Toet is van oorsprong een CliniClown muis, Rozifantje is een creatie van Appelig en daarmee one of a kind, en Moeltje is in 1997 in de rugzak van Zoon mee naar Nederland gekomen, en woont hier sindsdien min of meer illegaal.