Besparen door teruglopende consumptie

Het voordeel van het hebben van een budget voor mij is dat ik niet alleen weet waar ik mijn geld aan uit moet of kan uitgeven, maar ook waar ik in eerdere maanden mijn geld voor heb gebruikt. Tegenwoordig kan dit laatste ook heel makkelijk in mijn bank-app maar ik ben aan mijn YNAB-budget gewend en wil (voorlopig) niks anders meer.

Vandaag bekeek ik de categorie Flexibel eens goed. In die categorie zitten potjes als boodschappen (weekbudget), benzine, kapper en koffie. Per week/maand budgeteer ik een vast bedrag en alles wat in de maand niet wordt gebruikt, wordt in mindering gebracht op het te budgetteren bedrag voor de volgende maand. Want meer dan het vaste bedrag wil ik niet gebruiken.

Eerlijk is eerlijk: dat ik al het hele jaar uitkom met mijn boodschappen geld komt doordat Zoon soms vergeet mijn pinpas mee te nemen, en aansluitend niet meer weet wat de boodschappen hebben gekost. De andere potjes daarentegen….

Voor benzine zet ik elke maand €75 aan de kant. Ik heb dit jaar al driemaal getankt (ik weet het, gekkenwerk) voor een totaalbedrag van €190. Dat weinige tanken maakt dat ik tot aan vandaag bijna €500 heb uitgespaard.

Per knipbeurt ben ik officieel €18 kwijt, maar ik betaal €20. Door ziekte van haar kant, en een zekere gereserveerdheid voor wat kapper bezoeken betreft ben ik pas eenmaal geweest. Besparing van €160.

Dan is daar mijn koffie. Ik ga niet voor de budgetvariant (zelf opschenken of desnoods via een apparaat) maar ben van de cupjes. Die ik bij N3spresso bestel. Niet de goedkoopste variant maar wat mij betreft wel de lekkerste. Budget tot nu toe, en de besparing, is door veranderende omstandigheden wat lastiger te bepalen. Eerst dronk Zoon soms een kopje koffie en was ik de grootverbruiker. Toen werd hij grootverbruiker en moest ik het koffie budget fors ophogen. Sinds een maand of twee drinken we beide een stuk minder koffie. Hij vanwege zijn gezondheid en ik omdat ik wat vaker naar kantoor ga (en ook daar nauwelijks koffie drink want niet echt lekker).

Deze week zijn we met de laatste cupjes van de juli bestelling bezig. Ja lieve mensen. Wij hebben bijna twee maanden met een maandvoorraad gedaan. Dat terwijl ik in die periode drie weken vakantie heb gehad en één week ziek ben geweest. Deze maand hoefde ik dus geen euro in het koffiepotje te stoppen, en kon toch de nieuwe voorraad bestellen.

Besparen door teruglopende consumptie. Het is weer eens wat anders.

Beebie steps

Na het publiceren van het blog Negatief kreeg ik meerdere complimenten over het feit dat ik nu eens op tijd de stekker er uit had getrokken en aan mijzelf ging denken. Elk virtueel schouderklopje werd trots in ontvangst genomen. Ik voelde het tot in mijn grote teen: ik ben goed bezig. Yes. Ein-de-lijk!. Om meteen daarna te denken, Ik denk dat ik morgen wel weer halve dagen kan gaan werken.

Ik kreeg een telefoontje van de arbo. De beste jongeman wist niets anders te zeggen dan beterschap en blijf met je leidinggevende in gesprek. Of de duvel er mee speelde belde een half uur later mijn leidinggevende. Ik vertelde dat de medicijnen aan leken te slaan en dat er licht aan het eind van de tunnel gloorde. Ik denk erover om morgen weer voor halve dagen te gaan werken, deelde ik mede. Als je eens in rust afwacht of de medicijnen hun werk blijven doen, stelde hij voor. Dan hebben we vrijdag weer contact. Ik weet dat ik vanuit achterstand niet moet gaan hollen; dat wandelen beter is. Beebie steps noemen ze dat. Maar men, wat vind ik dat lastig.

Dus toen mijn wandelingetje tussen de middag goed was verlopen besloot ik aan het eind van de middag even naar kantoor te gaan om een vergadering bij te wonen. Heel eerlijk: de ontvangst was hartelijk en het voelde goed om daar te zijn en na een half uur rechtop zitten wist ik dat de pijn dankzij de ontstekingsremmers dan wel naar een acceptabel niveau is gezakt, maar dat de belangrijkste ontstekingen, die onder mijn linkerschouderblad en in mijn rechterlies, er nog steeds waren.

Bij het afscheid zei ik dat ik vrijdag wel de tickets en mail bij zou houden maar dat de ik de rest nog even aan mij voorbij liet gaan. Niemand protesteerde. Dus morgen ga ik een paar keer een kwartiertje of zo aan de slag om langzaam weer aan een normale zithouding te wennen. Maar toen ik bij het afscheid tegen mijn leidinggevende zei dat ik mij af ging melden voor het symposium van a.s. dinsdag (onderwerp Positieve Gezondheid) stelde hij voor het nog even aan te zien. Er zit nog een heel weekend tussen en je kunt toch aangeven dat het voor je gezondheid nodig is dat je wat vaker opstaat en even een stukje loopt.

Het moge duidelijk zijn. Ik beebie step nog even verder.

Negatief

Mijn zondagse wandeling inclusief wat overpeinzingen maakte dat mijn herfstdipje als sneeuw voor de zon verdween. Dit in tegenstelling tot de fysieke klachten. Die groeide. Mijn stem ging fietsen en mijn interne kachel sloeg op hol. Vroeger wist ik, gewoon een forse fibromyalgie aanval. Tegenwoordig denk ik dat ook, maar voor de zekerheid gooide ik er een zelftest tegenaan. Die was negatief.

Je zou er haast van gaan juichen maar de wetenschap dat de test negatief is, laat de klachten niet verdwijnen. Daarbij had ik mij al voorgenomen vandaag thuis te werken. Terwijl ik naar de keuken schuifelde om een ontstekingsremmer in mijn mik te duwen zei een klein stemmetje Als ik jou was kroop ik terug in mijn bed om de rust te nemen die nu even nodig is. En wat denk je? Ik luisterde naar mijzelf. Eén appje en twee chatberichtjes verder lag ik weer in bed.

Een uurtje later belde ik HR om mijn ziekzijn officieel te laten registreren. Geen sinecure met een stem die verstoppertje speelt, maar het is gelukt. Die zelfde stem met wanderlust heeft er ook voor gezorgd dat Zoon een net mandarijnen voor me heeft gekocht. Iets met mietefientjes en zo. Zucht. Was het maar zo simpel.